นครหลวงเหลียงจิงแห่งแคว้นต้าเหลียง รัตติกาลลึกล้ำไร้จันทร์
ริมแม่น้ำจินสุ่ยที่ไหลผ่านตัวเมือง มีเรือนหลังหนึ่งซ่อนอยู่ท่ามกลางลานลึก
ในห้องนอนเรือนฝั่งตะวันตก แสงเหลืองสลัวจากตะเกียงน้ำมันข้างหัวเตียงส่องให้เห็นสาวใช้ชุดเขียว กำลังเช็ดคราบเลือดบนหน้าผากของชายหนุ่ม
สาวใช้ลงมืออย่างอ่อนโยน
แววตาของนางซับซ้อน ทั้งเจ็บปวดใจและคับแค้นที่อีกฝ่ายไม่เอาไหนอย่างเห็นได้ชัด…
“คุณชายรอง บ่าวไม่ได้อยากพูดมาก… วันนี้ท่านควบม้าพุ่งผ่านตลาดที่พลุกพล่าน แต่เดิมก็ไม่ควรทำเช่นนั้นอยู่แล้ว พี่สาวคนนั้นฟันหัวม้าขาดจนท่านตกลงมาบาดเจ็บ แม้จะทำให้ท่านเจ็บเนื้อเจ็บตัวอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยผู้คนบริสุทธิ์ที่เดินผ่านไปมาให้พ้นภัย นับว่ายังโชคดีนัก”
ชายหนุ่มไม่ตอบ
สาวใช้กล้าเงยหน้าขึ้น ก่อนกล่าวเสริมว่า “นายท่านของเราคือปรมาจารย์แห่งวิถีอักษร ทั้งยังเป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก ท่านเคยกำชับไว้นานแล้วว่า บุตรหลานตระกูลโอวหยางห้ามเป็นคุณชายเสเพล คุณชายรอง… เมื่อก่อนท่านไม่ได้เป็นเช่นนี้ วันนี้… เหตุใดถึงเป็นไปได้เล่า?”
มุมปากของชายหนุ่มกระตุก…
เหตุใดน่ะหรือ?
ก็เพราะ… เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว!
— เมื่อคืนวาน ท่ามกลางสายฟ้าฟาด ดวงวิญญาณจากศตวรรษที่ 21 ดวงหนึ่งพลันข้ามมิติมา ครอบครองทะเลจิตของโอวหยางอี้ คุณชายรองแห่งตระกูลโอวหยาง
เขาคือผู้ข้ามมิติ
การได้มาอยู่ในราชวงศ์ศักดินาที่เปี่ยมด้วยผู้มีพรสวรรค์ด้านอักษร นับเป็นจุดเริ่มต้นอันยอดเยี่ยมของผู้ข้ามมิติแทบทุกคน
ทว่า มีอยู่สองเรื่องที่เขาคาดไม่ถึง
เรื่องแรก ราชวงศ์แห่งนี้มีทั้งปราชญ์ มาร พุทธ และเต๋า มิใช่ราชวงศ์ในความหมายสามัญทั่วไป
ส่วนเรื่องที่สองคือ ในฐานะผู้ข้ามมิติ เขากระตุ้นระบบขึ้นมาได้ แต่ระบบนี้มันช่างบัดซบนัก…
ระบบนี้มีชื่อว่า【ระบบชั่วช้าสารเลว】
หลักการพื้นฐานของระบบ: ส่งเสริมให้ทำชั่ว!
ผู้ครอบครองระบบทำชั่ว ก็จะได้รับรางวัล ยิ่งทำชั่วใหญ่โต รางวัลก็ยิ่งล้ำค่า
รางวัลมีอะไรบ้างน่ะหรือ? โอสถวิเศษ เคล็ดวิชาและคัมภีร์วิเศษ สมบัติล้ำค่าจากฟ้าดิน วาสนาอันหาได้ยากยิ่ง…
แล้วเรื่องแบบไหนถึงนับว่าทำชั่ว?
ตั้งแต่เรื่องใหญ่ระดับชิงแผ่นดิน夺ราชบัลลังก์ ไปจนถึงเรื่องเล็กอย่างเกี้ยวพาหญิงม่ายให้ลอบคบชู้ หรือเกลี้ยกล่อมหญิงคณิกาให้กลับตัว…
พูดตามตรง ตอนที่เพิ่งเปิดใช้งานระบบ โอวหยางอี้ถึงกับมึนงงไปทั้งคน…
ฉันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ผ่านการศึกษาระดับสูงมา ครูบาอาจารย์กับผู้เฒ่าผู้แก่คอยพร่ำสอนมาตั้งแต่เล็กว่า “ทำดี สวรรค์ย่อมไม่ทอดทิ้ง” แล้วตอนนี้มาบอกฉันว่า “ทำชั่วแล้วมีรางวัลใหญ่” เนี่ยนะ? นี่มันเรื่องล้อเล่นหรือไง?
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาตลอดครึ่งคืน ก่อนตัดสินใจลองทำ “ความชั่วเล็ก ๆ” ในวันนี้ เพื่อทดสอบว่าระบบมีประสิทธิภาพแค่ไหน…
นี่คือเหตุผลแท้จริงที่เขา “ควบม้าพุ่งผ่านตลาด”
ทำไมถึงเลือกวิธีนี้น่ะหรือ?
เพราะการควบม้ากลางตลาดให้ผู้คนแตกตื่น เป็นพฤติกรรมที่เข้ากับภาพของคุณชายเสเพลในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์เป็นอย่างดี
ขณะเดียวกัน หากควบคุมให้ดี ก็ไม่น่าจะก่อหายนะที่เกินแก้ขึ้นมาจริง ๆ
นับเป็นวิธีที่รุกก็ได้ ถอยก็ดี
ขณะที่ควบม้าพุ่งไป เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้นจริง ๆ…
ระบบในสมองของเขาแสดงแถบความคืบหน้าออกมา…
ท่ามกลางเสียงผู้คนแตกตื่นหลบหนีและเสียงด่าทอของคนที่เห็น แถบความคืบหน้าซึ่งแสดง “ค่าความชั่ว” ก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว…
แต่ความคืบหน้ากลับถูกขัดจังหวะอย่างหยาบคาย!
บนดาดฟ้าของหอ “จุ้ยฮวาอิน” หนึ่งในหอคณิกาชั้นนำทั้งแปดแห่งเหลียงจิง เงาร่างอรชรในชุดขาวขยับนิ้วเบา ๆ พิณเหยาที่วางอยู่บนตักส่งเสียงกังวานหนึ่งครา คลื่นเสียงกรีดผ่าท้องนภา แล้วหัวม้าของเขาก็ร่วงลงมาอย่างไร้ที่มาที่ไป!
ส่วนตัวเขาพลิกหมุนกลางอากาศ ไม่รู้ว่าครบ 720 องศาหรือ 1,800 องศากันแน่ ก่อนจะร่วงตุ้บ…
กระแทกพื้นอย่างแรง
ความคืบหน้าในการทำชั่วหยุดชะงักทันที!
ค่าความชั่วบนแถบความคืบหน้าหยุดอยู่ที่ “20”
ยังห่างจาก “100” ซึ่งเป็นแต้มสำหรับรับรางวัลเริ่มต้นอีกไกลโข
เขายังพิสูจน์ไม่ได้ว่าระบบมีอยู่จริงหรือไม่
แต่เขาพิสูจน์ได้อีกเรื่องหนึ่ง ที่นี่เป็นสถานที่บ้าบออะไรไม่รู้ หากไม่มีฝีมืออยู่บ้าง แค่คิดจะทำชั่วก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ไม่รู้เลยว่าจะมี “ตัวแสบ” โผล่มาจากไหน ใช้วิธีการเหนือธรรมชาติมาขัดขวางแผนชั่วของเจ้าเสียกลางคัน
สาวใช้ไม่รู้ว่าความคิดในหัวเขาวิ่งพล่านไปมากมายเพียงนี้
รออยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่ได้คำตอบจากเขา
นางจึงได้แต่ยอมแพ้
แล้วประคองเขาขึ้นเตียง…
โอวหยางอี้ได้กลิ่นหอมของหญิงสาวจากปลายจมูก หัวใจพลันกระตุกเบา ๆ…
“โหลวเอ๋อร์!”
โอวหยางอี้คว้ามือข้างหนึ่งของสาวใช้โหลวเอ๋อร์ไว้ น้ำเสียงแฝงความกำกวมอยู่บ้าง
แก้มของสาวใช้โหลวเอ๋อร์แดงวาบ “คุณชายรอง ท่าน…”
“มานอนเป็นเพื่อนข้าหน่อยได้หรือไม่?”
โอวหยางอี้ยื่นมือออกไป โอบเอวของโหลวเอ๋อร์ไว้
ร่างของโหลวเอ๋อร์สั่นเทา “ไม่ได้… คุณชายรอง อย่าทำเช่นนี้… บ่าว… บ่าวยังบริสุทธิ์อยู่…”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า “ยังบริสุทธิ์อยู่” แถบความคืบหน้าในทะเลจิตของโอวหยางอี้ก็เริ่มทำงานขึ้นมาทันใด พร้อมแสดงคำใบ้ว่า: ล่วงละเมิดความบริสุทธิ์
ตัวเลขพุ่งจาก “20” ขึ้นไปถึง “30” ทันที…
หัวใจโอวหยางอี้เต้นกระหน่ำ เขาพลิกตัวกดนางไว้…
ตัวเลขบนแถบความคืบหน้าพุ่งถึง “40”!
มือยื่นออกไป…
50!
มือเริ่มขยับซุกซน…
60, 70, 80…
ใบหน้าโหลวเอ๋อร์เดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว ทั้งหวาดกลัวทั้งสับสน นางยึดเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายที่ปกป้องตนไว้แน่น
แถบความคืบหน้ามุ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง 85, 90…
แต่พอถึง 99 แถบความคืบหน้ากลับหยุดลงกะทันหัน
โอวหยางอี้จ้องแถบความคืบหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ ทำไมหยุดล่ะ?
หรือว่าต้องลงมือ “ล่วงละเมิดความบริสุทธิ์” ให้สำเร็จจริง ๆ ถึงจะนับว่าทำชั่วเสร็จสมบูรณ์?
ภายในทะเลจิต เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น ก่อนจะมีข้อความแจ้งเตือนจากระบบ:
【ตรวจพบว่าจิตใจต่อต้านของเป้าหมายอ่อนกำลังลง รากฐานแห่งความชั่วคลอนแคลน】
โอวหยางอี้มึนงงไปหมด
โหลวเอ๋อร์ต่อต้าน ถึงจะเรียกว่าทำชั่ว พอนางไม่ต่อต้านแล้ว นี่กลับกลายเป็น “รากฐานแห่งความชั่วคลอนแคลน” ไปได้!
ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเหลืออีกแค่ 1 แต้มแล้วจะเติมให้เต็มไม่ได้!
ระบบก็เป็นแค่ระบบ ไม่ใช่ “แอปซื้อของที่ขาดอีกหนึ่งชิ้นตลอดกาล” เสียหน่อย…
มือไม้ขยับวุ่นวายอีกยกใหญ่…
แต่ระบบกลับนิ่งสนิทราวกับหล่อขึ้นจากเหล็กดิบ ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
โอวหยางอี้เบิกตากว้าง ในใจสบถชุดใหญ่…
“คุณชาย ท่าน… ท่านบาดเจ็บอยู่นะเจ้าคะ…” โหลวเอ๋อร์ถอนหายใจแผ่วเบา “หากท่านต้องการ บ่าวจะปรนนิบัติเอง… ท่านนอนนิ่ง ๆ เถิด อย่าให้ร่างกายบาดเจ็บไปมากกว่านี้เลย”
น้ำเสียงของนางสั่นเครือ ทั้งหวาดหวั่นและอ่อนโยน
นางเป็นฝ่ายเริ่มเองแล้ว ตามหลักการของระบบ เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับการทำชั่วโดยสิ้นเชิง
แล้วจะฝืนต่อไปทำไมกัน?
โอวหยางอี้พลิกตัว แยกออกจากโหลวเอ๋อร์
แต่โหลวเอ๋อร์กลับถูกอารมณ์พาไป นางโอบเขาจากด้านหลัง แล้วแก้มแดงเรื่อขณะปลดสายคาดเอวของโอวหยางอี้…
โอวหยางอี้ขยับถอยหนี “...ช่างเถิด!”
โหลวเอ๋อร์อับอายจนแทบมุดดิน “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ บ่าว… เต็มใจ”
“แต่ข้า… ไม่! เต็ม! ใจ!” โอวหยางอี้กัดฟันกรอด
“เพราะ… เหตุใดหรือเจ้าคะ?”
“แค่ก ๆ เรื่องนี้… คือว่า… เจ้ายังเล็กเกินไป!”
โหลวเอ๋อร์ราวกับถูกฟ้าผ่า ใบหน้าที่แดงอยู่พลันซีดเผือด
น้ำตาของนางหยุดไหลไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ตอนที่นางไม่ได้คิดเช่นนั้น เขากลับดึงดันทำเรื่องล่วงเกิน พอนางถูกเขายั่วจนใจสั่น เกิดอารมณ์ขึ้นมา กระทั่งเป็นฝ่ายเริ่มก่อน…
เขากลับรังเกียจว่านางเล็ก รังเกียจว่านางตรงไหนเล็กกัน? คงไม่ใช่อายุแน่ นางแก่กว่าเขาตั้งหนึ่งปี
สิ่งที่เขาพูดถึงย่อมเป็นหน้าอก แน่นอนว่าต้องเป็นหน้าอก และเป็นได้แค่หน้าอกเท่านั้น—เขาคลำอยู่นานขนาดนั้น กว่าจะได้ข้อสรุปอันโหดร้ายแต่เป็นความจริงเช่นนี้…
น่ารังเกียจเกินไปแล้ว!
ทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว!
นี่มันฆ่าคนทั้งเป็นชัด ๆ…
วูบหนึ่ง แถบความคืบหน้าในทะเลจิตของโอวหยางอี้เปลี่ยนแปลง คำใบ้ “ล่วงละเมิดความบริสุทธิ์” ด้านล่างหายไป แทนที่ด้วย “ความชั่วที่ทำลายจิตใจ” ค่าความชั่วพุ่งทะลุ 99…
“ออกไปเถอะ! ข้าจะนอนแล้ว!” โอวหยางอี้กล่าวออกมาเจ็ดคำ
โหลวเอ๋อร์ลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ก่อนวิ่งออกจากห้องไป
ภายในห้อง สมองของโอวหยางอี้สั่นสะเทือนเบา ๆ
อักษรสีเขียวบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้น【ยินดีกับผู้ครอบครองระบบ ค่าความชั่วปัจจุบัน 113 มีรางวัลให้แลก: “ยาลูกกลอนพละกำลัง” หนึ่งเม็ดใช้ 100 ค่าความชั่ว ต้องการแลกหรือไม่?】