ในชั่วขณะที่คมดาบกำลังจะกรีดผ่านลำคอของลั่วเหอ
ร่างของเธอก็ไหววูบ ก่อนกลายเป็นเงาพร่าเลือนแล้วหายไปจากจุดเดิม
เสิ่นชิงหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ตอนเจียงไหลถีบประตู เขามองไม่ทัน
แต่ตอนลั่วเหอรับการโจมตีจากค้อนใหญ่ เขาสังเกตเห็น
สิ่งที่แผ่ขยายออกมามีสีคล้ายดิน
ทว่าตอนนี้อีกฝ่ายกลับใช้ความสามารถที่คล้ายกับ “เทเลพอร์ต” ได้อีกแล้ว
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศ เฉียดไหล่ของลั่วเหอไป
เลือดซึมออกมา ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เธอกรีดร้อง
ลั่วเหอทั้งตกใจทั้งโกรธ ขณะถอยกรูดอย่างรวดเร็วก็ยัดยาเม็ดเข้าปาก
เสิ่นชิงหรานยังคิดจะเข้าไปช่วย แต่จังหวะนั้น
"ผู้ติดตามคนตาย" ที่ตามมาด้วยก็เข้าขวางลั่วเหอไว้อย่างแน่นหนา
เขาจำต้องหลบการโจมตีของพวกมันก่อน
ท่ามกลางใบหน้าซีดขาวนับไม่ถ้วน ลั่วเหอกุมไหล่ไว้
จ้องมองคนหลายคนที่ยังคงต่อกรกับ "ผู้ติดตามคนตาย" อยู่ใน "ห้องครัว" อย่างเย็นชา
เธอไม่ได้บาดเจ็บมานานมากแล้ว
นับตั้งแต่เข้าร่วมค่ายผู้เล่นได้ เธอก็อาศัยพรสวรรค์ของตัวเองจนแทบไม่มีอะไรขวางทางได้
แต่การดูดกลืนพรสวรรค์แล้วเปลี่ยนมันบ่อยครั้ง ก็เผยข้อเสียร้ายแรงออกมา
อย่างเช่น เธอใช้พรสวรรค์เหล่านั้นได้ไม่คล่องนัก
อีกอย่างคือ เธอแทบไม่มีประสบการณ์ต่อสู้ระยะประชิดจริง ๆ
—เพราะลั่วเหอไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย
เธอแค่แสร้งยอมอ่อนข้อ แล้วซ่อนตัวรอโอกาสอย่างเงียบ ๆ
ทุกอย่างก็จะได้มาอย่างง่ายดาย
เหมือนผู้หญิงที่ตายไปคนนั้น
น่าเสียดายที่เธอสุ่มไม่ได้ความสามารถฟื้นฟูอันแข็งแกร่งที่สุดของอีกฝ่าย