เจียงไหลไม่สนใจเสียงของ "ราชา" เลย
แสงจันทร์สีเลือดที่อยู่เหนือศีรษะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย
หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างแผ่วเบา ข้างหูคล้ายมีเสียงคลื่นซัดโขดหินใต้น้ำ
รอบตัวเปียกชื้นไปหมด ราวกับไอน้ำกำลังซึมเข้าสู่ผิวหนัง
ความสนใจของเจียงไหลถูกดึงไปจดจ่อกับสัมผัสชื้นแฉะนั้นอย่างห้ามไม่ได้
เธอเลียริมฝีปาก พลันรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมา...
"ระดับการปนเปื้อนปัจจุบัน: 5"
ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นตรงหน้า
เจียงไหลสูดหายใจเฮือกใหญ่
ราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาได้
เหงื่อเย็นเม็ดเล็กผุดพราวเต็มหน้าผาก เธอรีบหันไปมองอีกสี่คน
เป็นอย่างที่คิด แม้ร่างกายจะยังวิ่งตามกันอยู่
แต่แววตาของทุกคนกลับเลื่อนลอยว่างเปล่า
“ได้สติหน่อย!”
เจียงไหลตวาดเสียงต่ำ
“จันทร์สีเลือดบนฟ้ามีพลังมลพิษทางจิต!”
โชคดีที่ระดับการปนเปื้อนยังไม่สูงนัก
แค่เสียงเตือนครั้งเดียวก็เพียงพอให้ทุกคนได้สติ
“ประมาทไปหน่อย” จิงอวิ๋นซิ่วหอบหายใจสองสามครั้ง สีหน้าเคร่งขรึม
“ไม่คิดเลยว่าที่นี่จะมีมลพิษทางจิตด้วย”
ดินแดนลับที่สวมเปลือกนอกเป็น “นิทาน” ทำให้พวกเขาลดความระแวดระวังลงไปมาก
เดินสำรวจมาตั้งสองสามวันก็ไม่มีวี่แววของมลพิษทางจิต
ไม่นึกเลยว่ามลพิษจะโผล่มาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสุดท้ายแบบนี้
“ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมพระจันทร์ถึงดูแปลกขนาดนั้น”
เสิ่นชิงหรานขบกรามเบา ๆ
“ที่แท้ก็รอเล่นงานกันอยู่ตรงนี้นี่เอง”