ชายหนุ่มสาวเท้าลงจากกำแพงอย่างช้า ๆ
เขายกมือขึ้น กองหิมะหนาหนักก็ลอยละล่องออกมาจากภายในค่าย และร่วงหล่นลงมาผาง ๆ
ทับถมเป็นเนินเตี้ย ๆ อยู่ไม่ไกล
จากนั้น โดยไม่แม้แต่ชายตามองทั้งสองคนเลยสักนิด
ภายใต้สายตาจับจ้องเต็มไปด้วยความฉงนของเจียงไหลและเสิ่นชิงหราน
เขาเดินตรงกลับบ้านหินของตนด้วยสีหน้าเย็นชา
แผ่ออร่าแบบ “ข้าไม่แม้แต่จะสนใจพวกแก”
โคตรจะเก๊กเลย
เจียงไหลได้แต่กุมขมับ
เธอตั้งใจจะจู่โจมก่อนด้วยค้อนหนัก แต่ในจังหวะที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนเต็มตา
ชะงักกึก
ความคิดของเธอถึงกับติดขัดไปชั่วขณะ
ไอ้หมอนี่มันหน้าตา…
ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากแชทกลุ่มก็ดังขึ้น
"หลินซีว่าง": "พี่สาว พี่เสิ่น พวกพี่กลับมาแล้วเหรอ"
"หลินซีว่าง": "ฉันเห็นหิมะรอบบ้านฉันหายไปแล้ว"
สิ่งแปลกปลอมนั่นจัดการเฉพาะหิมะภายในค่าย
หิมะรอบนอกยังคงทับถมหนาแน่นอยู่ข้างกำแพง
เจียงไหลวิ่งพรวดพราดเข้าไป
และเห็นว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ของค่ายยังถูกฝังอยู่ใต้หิมะหนา
ยกเว้นกระท่อมไม้ของหลินซีว่าง
บริเวณโดยรอบถูกเก็บกวาดจนโล่งเตียน
เจียงไหลสบตากับเสิ่นชิงหรานที่อยู่อีกฝั่งกำแพง
ทั้งสองมาสมทบกันตรงทางเข้าหลักของค่าย
เสิ่นชิงหรานเก็บมีดผ่าตัดของเขาตั้งแต่แรกแล้ว ตอนนี้ถือพลั่วเหล็กแทน กำลังทำอาชีพเก่าอีกครั้ง:
“ไอ้หมอนั่นมันหมายความว่าไงวะ”
เขาเห็นแค่แผ่นหลังจากระยะไกล
ไม่ได้รับแรงกระแทกมากเท่าเจียงไหลที่เผชิญหน้ามาเต็มตา
ตอนนี้เห็นเธอทำท่าเหมือนชีวิตพังทลาย เขาก็อดจริงจังขึ้นมาไม่ได้: