มักมีพวกคิดร้ายปองร้ายข้าเสมอ
ใบหน้าเจียงไหลไร้แววอารมณ์ เธอโอบกอดตัวเองแน่น
เธอไม่กล้าแม้แต่จะพิงผนังหินข้าง ๆ
กลัวว่าพลาดท่าจะติดหนึบกับมัน
เจียงไหลคลิกที่รูปประจำตัวของ "จูฮั่นเจี๋ย" ไม่ผิดคาด กลายเป็นสีขาวดำไปแล้ว
แน่นอนว่าตัวจริงอาจมีสีสันก็ได้
ระเบิดเปรี้ยงปร้างกลายเป็นพลุไฟไปแล้ว
เจียงไหลกำลังจะส่งข้อความเช็คความปลอดภัยของอีกสามคน แชทกลุ่มสี่คนก็ดังกริ่งขึ้นมา
"เสิ่นชิงหราน": "ผมยอมเลย มีเด็กขายไม้ขีดไฟจริง ๆ ด้วยแฮะ"
"อวี๋ฉือ": "ฉันได้ยินเสียงระเบิดดังมาก จะทำให้เกิดหิมะถล่มไหม ทุกคนยังดีอยู่หรือเปล่า"
"หลินซีว่าง": "ผมอยู่ในกระท่อมไม้กำลังเก็บของเข้าคลังพอดี ตอนนี้ค่ายถูกหิมะถล่มทับปิดทางหมดแล้ว"
"หลินซีว่าง": "ดีนะที่มีโปรแกรมเติมเสบียงอัตโนมัติที่พี่ตั้งไว้ ความทนทานของค่ายลดแล้วก็เพิ่มสลับกันไป"
"หลินซีว่าง": "แต่ตอนนี้ผมออกไปไหนไม่ได้ชั่วคราว ประตูหน้าต่างถูกหิมะอุดตันสนิทหมดแล้ว"
"เสิ่นชิงหราน": "วันนี้ผมไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ถ้าไปทางตะวันตก พวกเราคงได้กินโต๊ะจีนกันแล้ว"
"เสิ่นชิงหราน": "@เจียงไหล พี่เจียงล่ะครับ"
"หลินซีว่าง": "ตอนเช้าผมเห็นพี่เดินไปทางตะวันออกเฉียงใต้ครับ @เจียงไหล"
เจียงไหลตอบอือ
แจ้งว่าปลอดภัย
"เจียงไหล": "ทุกคนอย่าเพิ่งรีบเคลื่อนที่"
"เจียงไหล": "ฟืนที่เราเก็บไว้คงพอแล้ว เสี่ยวว่างอยู่แต่ในกระท่อมก็พอ"
"เจียงไหล": "ตอนนี้อาจมีหิมะถล่มซ้ำอีก ให้รอในที่ปลอดภัยสักหนึ่งชั่วโมงก่อน แล้วค่อยดูสถานการณ์ค่อยขยับ"