เจียงไหลเดินวนรอบซากไก่ไฟที่ตายไม่หลับตาไปหลายรอบด้วยความคับแค้นใจ
จนในที่สุด ‘นกหวีดเงียบสีแดงสด’ ก็สุดจะทน
“เลิกมองได้แล้ว”
“ต่อให้มองจนออกดอก มันก็กินไม่ได้”
“แถมยังไม่มีทรัพยากรให้ใช้ประโยชน์”
“มันได้แต่นอนเน่าส่งกลิ่นอยู่ตรงนี้อย่างเดียวดาย”
เจียงไหลกุมหน้าอก “ฉันรู้แล้ว”
ตอนที่เธอกำลังจะละสายตาออกอย่างอาลัย ทันใดนั้นก็ “ปึก” กลับไปจับจ้องอีกครั้ง
หิมะรอบซากไก่ละลายหมดแล้ว
เผยให้เห็นพื้นดินเบื้องล่าง
แต่ไม่เหมือนที่เจียงไหลคาดไว้
มันไม่ใช่ดินสีใด ๆ
หากเป็นสีครามหม่นลึกล้ำ
เจียงไหลกลั้นหายใจ
เธอค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้บริเวณที่หิมะละลาย มองลอดผ่านแผ่นน้ำแข็งหนาทะลุลงไปด้านล่าง
ขนตากระพือวาบ ราวกับปีกผีเสื้อที่ขยับรัว
ภายใต้สีครามนั้น เผยให้เห็นความมืดสลัวครึ่งหนึ่ง
—คล้ายโครงสร้างเชิงเส้นบางอย่าง
เจียงไหลใช้ไม้เท้าเขี่ยหิมะส่วนอื่นออก
จึงเลือนรางเห็นเค้าโครง
เงารูปสี่เหลี่ยมมืดพร่ามัวนอนหลับใหลอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็ง
ที่ลึกลงไปอีกเหมือนท้องทะเลลึก
มิอาจสอดส่องต่อไปได้
เจียงไหลค่อย ๆ ยืดตัวตรง สีหน้าหนักอึ้ง
ที่นี่มันสถานที่อะไรกันแน่?
‘ช่วงเวลากลางวัน: 3 ชั่วโมง’
หิมะเริ่มตกเบาลง มีทีท่าว่าจะหยุด
ค่าพละกำลังของเจียงไหลเหลือ 73 แต้ม
เธอแปะแผ่นทำความร้อนให้ตัวเอง
กิน ‘ขนมปังอบกรอบหอม’ สี่ชิ้น ดื่ม ‘น้ำผึ้งหมีนำเข้า’ ตาม
กรอบนอกนุ่มใน เค็มปนหวานกำลังดี
ด้านในฟูนุ่มหอมนมข้าวสาลี