“นี่คือ...ปีกของเธอเหรอ?”
หลินซีว่างเบิกตากว้าง
ภาพลวงตาเมื่อครู่แสดงให้เห็นเพียงว่า "ราชา" ตัดปีกของ "มาเลฟิเซนต์" ออก
แต่ไม่ได้บอกว่าปีกถูกนำไปไว้ที่ไหน
แต่พอมองต้นไม้ใหญ่ที่ “เขียวชอุ่ม” ต้นนี้ ยังมีอะไรให้สงสัยอีกล่ะ?
ใบบนต้นทุกใบล้วนเป็นปีกของ "มาเลฟิเซนต์"
เจียงไหลมองภารกิจของตัวเอง แล้วหันไปมองต้นไม้เงียบงันตรงหน้า
หรือว่าต้องขุดกันนะ?
ถึงจะเห็นปีกที่ถูกแยกออกเป็นชิ้น ๆ แล้ว
แต่ภารกิจ "ค้นหาร่างของมาเลฟิเซนต์" ก็ยังไม่สำเร็จ
อวี๋ฉือขยับเข้าไปใกล้ ลองสังเกตลำต้นตรงหน้าอย่างอยากรู้อยากเห็น
เขาไม่เคยเห็นต้นกุหลาบแห้งเหี่ยวที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน
กลิ่นหอมเน่าเปื่อยจาง ๆ ซึมออกมาจากเปลือกไม้แห้งกรัง
ราวกับมีดอกกุหลาบซ่อนอยู่ภายใน ถูกห่อหุ้มด้วยไม้แห้งตาย
ทันใดนั้น สายลมอ่อน ๆ ที่ไม่รู้พัดมาจากไหนก็โชยผ่าน
ขนนกสีดำเหล่านั้นเริ่มส่งเสียงสวบสาบ
ไม่นานก็กลายเป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูหงุดหงิด——
“ตัวป่วนตัวน้อย ฉันบอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ให้ของกินเธอหรอก”
“บอกแล้วไงว่าเห็ดแบบนี้กินไม่ได้ เด็กมนุษย์เปราะบางอย่างเธอน่ะ!”
“ฉันไม่เอาดอกไม้ของเธอ เธอจะทำอะไร? บอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบดอกไม้”
“รีบเอากระต่ายอ้วนของเธอไปให้พ้นเลย น่าเกลียดจะตาย ฉันจะเชือดมันไปตุ๋นซุปแน่”
พูดไปพูดมา เสียงของเธอก็ค่อย ๆ แผ่วลง กลายเป็นเสียงพึมพำกับตัวเอง: