“เอ๊ะ มีอะไรตกหรือเปล่า”
เจียงไหลตาคมสังเกตเห็น หลังจาก"มลทินน้ำแข็ง"ล้มลง ดูเหมือนจะมีแสงสีฟ้าอ่อนวาบผ่านไปแวบหนึ่ง
จากประสบการณ์อ่านนิยายหลายปีของเธอ มันดูเหมือนการดรอปพิเศษอะไรบางอย่าง
ครั้งก่อนทำไมไม่เห็นนะ
เธอหันขวับไปจ้องเขม็งที่หลินเจ้าเหย่
ในรอบ"พายุหิมะ"ครั้งที่สอง "มลทินน้ำแข็ง"ตัวนั้นดูเหมือนจะหายร่องรอยไปหน้าบ้านของเขาพอดี
หลินเจ้าเหย่พูดเรียบๆ “มลทินพิเศษแบบนี้ ถ้าโชคดีก็จะมีการดรอปเพิ่มเติม”
หมายความว่าไม่ใช่แค่"มลทินน้ำแข็ง"ที่ดรอป
สายตาของทุกคนลุกวาวขึ้นมาทันที
หลินเจ้าเหย่รู้สึกเหมือนตาตัวเองจะถูกแผดเผาจนบอด
“ไม่ใช่การดรอปตายตัวนะ ขึ้นอยู่กับโชค ครั้งก่อนก็ไม่มี”
เจียงไหล “ที่แท้ก็ถูกนายเก็บไปแล้วนี่เอง”
หลินเจ้าเหย่เงียบไป
น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังเป็นกลางคืนอยู่ ไม่เหมาะจะออกไปเก็บของจากศพข้างนอก
ทั้งห้าคนแบ่งเป็นสองกลุ่ม ผลัดเปลี่ยนเวรกันเฝ้ายาม
เจียงไหลเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับความคาดหวังเปี่ยมล้นที่จะไปเก็บของจากศพตอนกลางวัน
ล่วงเข้าช่วงหลังเที่ยงคืน
เธอหาวหวอดลุกขึ้นมาเปลี่ยนเวรเฝ้ายาม
พลันเหลือบเห็นเงาผีตนหนึ่งนั่งอยู่บนกำแพง
สมองเหมือนถูกไฟดูด สะดุ้งโหยงทันที
ตื่นเต็มตาเลยทีเดียว
ซ้ำร้ายเงาผีนั้นได้ยินเสียงฝีเท้า ยังหันกลับมาอย่างเชื่องช้า
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นแทบจะกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับสีรัตติกาลเบื้องหลัง
ท่ามกลางเสียงคำรามของมลทินนอกกำแพง เจียงไหลวางค้อนใหญ่ที่เพิ่งยกขึ้นลง