กลางวันแรกหลังพายุหิมะ การเก็บเกี่ยวมักจะอุดมสมบูรณ์ที่สุด
ทั้งห้าคนกินข้าวเสร็จ ก็ออกเดินทางเริ่มกิจกรรมค้นหาสิ่งของสำหรับวันนี้
ตอนแยกย้ายกัน หลินเจ้าเหย่เดินเข้าไปใกล้หลินซีว่างหนึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ
ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง เหมือนเครื่องรางป้องกันตัวไซส์ใหญ่
ทั้งสองคนแยกย้ายกันไปที่หน้าประตูค่าย
เวลามีจำกัด เจียงไหลขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์หิมะ พุ่งทะยานไปทางตะวันออกเฉียงเหนือสู่แผ่นน้ำแข็ง
เธอครุ่นคิดมาตลอด ว่าเงาราง ๆ ที่เคยเห็นใต้แผ่นน้ำแข็งนั่นคืออะไรกันแน่?
ตอนนี้เกือบจะแน่ใจได้แล้วว่า เกมนี้ไม่ได้เล่นแค่รอบเดียว
สิ่งที่ถูกซ่อนไว้ใต้แผ่นน้ำแข็งหนาเตอะนั่น จะเป็นของตกค้างจากเกมรอบก่อนหรือเปล่า?
ระบบไม่เคยบอกเลยว่า ต้องเล่นเกมทั้งหมดกี่รอบ
ถ้าเกมมีจุดเริ่มต้นและจุดจบ มันก็จะเปิดใหม่และรีเซ็ตจบไปเรื่อย ๆ
แล้วจุดสิ้นสุดของผู้เล่นอยู่ที่ไหน?
เจียงไหลไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องใหญ่ระดับดวงดาว แค่เดินบนเส้นทางตรงหน้าก็พอ
แต่เธอไม่หวังว่าตัวเองจะเดินไปบนทางตันอย่างงง ๆ
สิบนาทีต่อมา
มอเตอร์ไซค์หิมะสีชมพูจอดนิ่งอยู่บนพื้นน้ำแข็งกว้างใหญ่
น่าจะแถว ๆ นี้ ที่แรกที่เจอไก่ไฟพันธุ์กลายพันธุ์
และเพราะไก่พวกนั้นตาย อุณหภูมิรอบตัวมันละลายหิมะ
เจียงไหลถึงได้เห็นสีเขียวน้ำเงินลึกล้ำนั่นเป็นครั้งแรก
ก็นับว่าเป็นการกลับมาเยือนสถานที่เก่าอีกครั้ง
เธอล้วงไม้เท้าออกมา ออกแรงเล็กน้อย แทงลงไปในหิมะตรงหน้า