สายฝนเย็นเยียบโปรยปรายตลอดทั้งวันไม่ขาดสาย
ทั้งสามคนพักอยู่ในกระท่อมไม้ของตัวเอง ติดต่อกันผ่านแชทกลุ่ม
"เสิ่นชิงหราน": “พรุ่งนี้เราเก็บแรงไว้เยอะ ๆ หน่อย รีบกลับมาตั้งแนวป้องกันดีไหม?”
"เสิ่นชิงหราน": “กันไว้ก่อนตอนเย็นอากาศแปรปรวน จะได้ไม่ลำบาก”
"เจียงไหล": “โอเค พรุ่งนี้ฉันจะวางกับดักไว้ข้างนอกเพิ่มอีกหน่อย”
"หลินซีว่าง": “ฉันมีผังหอสังเกตการณ์อยู่ สร้างไว้ตรงประตูอีกฝั่งดีกว่า”
หล่อนเสริมว่า “เหมือนของพี่สาวฉันนั่นแหละ”
คุยไปมา เจียงไหลก็เล่าข้อสันนิษฐานเรื่องกระจกธรรมดาเปราะแตกง่ายให้ฟัง
แล้วก็แปะ"แบบแปลนกระจกพิเศษ"ลงในแชทกลุ่ม
“พวกนายเอาไหม?”
"เสิ่นชิงหราน": “อยากได้มาก! ก่อนหน้านี้ผมยังกังวลว่าหน้าต่างจะทนอุณหภูมิที่ต่างกันขนาดนี้ไม่ไหว”
"เสิ่นชิงหราน": “เธอขาดวัตถุดิบอะไร ฉันแลกด้วย”
"เสิ่นชิงหราน": “แต่ว่า เส้นใยกันความร้อนนี่ต้องไปหาจากไหนน่ะ?”
หลินซีว่างก็ถามแบบเดียวกัน
เจียงไหลถึงได้ตบหน้าผากตัวเอง นึกขึ้นได้ว่าพวกเขาไม่มีเตาหลอม
เลยแปะสูตรของ"เส้นใยกันความร้อน"ตามไป “ถึงตอนนั้นพวกนายเอาวัตถุดิบมาให้ฉันแปรรูปให้ก็ได้”
เสิ่นชิงหรานมองสูตรนั้น รู้สึกเหมือนได้เปิดโลกอีกครั้ง “รู้สึกว่าวัสดุนี้เอาไปใช้ได้สารพัดเลยนะ”
คล้าย ๆ “ใยหิน” ในโลกจริง
ไม่เพียงแค่มีคุณสมบัติกันไฟยอดเยี่ยม แต่ยังเป็นฉนวนกันความร้อนได้ดี
แถมมีคุณสมบัติคงตัว ต้านทานแรงอัดแรงดึงได้สูง
"หลินซีว่าง": “อย่างนี้ เราต้องกักตุนทรายควอตซ์กันเพิ่มรึเปล่า?”
กระจกพิเศษ 1 ชิ้นต้องใช้เส้นใยกันความร้อน 5 ชิ้น หรือก็คือทรายควอตซ์ 25 ชิ้น