"นาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ: 25 วัน"
"อุณหภูมิวันนี้: -40 ถึง -30 องศาเซลเซียส"
"ช่วงเวลากลางวัน: 7 ชั่วโมง"
เจียงไหลเปิดประตูออกมาก็เจอละอองฝนละเอียดปะทะหน้าเต็มๆ
เธอหลับตาลงชั่วขณะ
ฝนตกก็ช่าง แต่ยังหนาวเหน็บจนทนแทบไม่ไหว!
เหมือนโดนสาดหิมะใส่หน้าไม่มีผิด
ความอบอุ่นอยู่หนใด ความยุติธรรมอยู่หนใด ร่มอยู่ไหนกัน?
โชคดีที่ชุดกันหนาวที่สวมอยู่มีฮู้ดติดมา เลยพอช่วยได้บ้าง
ไม่อย่างนั้นโดนฝนแบบนี้ตลอดทาง ป่วยแน่
เจียงไหลดึงฮู้ดขึ้นคลุมหัว ซุกหน้าลงไปอีกนิด
แล้วก้าวเท้าออกไปท่ามกลางสายฝน
ตกสิ ตกมาเลย ฉันจะได้งอกงาม
เธอไม่ได้ออกไปนอกค่ายทันที แต่มุ่งหน้าไปยังหอสังเกตการณ์
เมื่อเดินไปถึงก็พบว่ามีใครบางคนยืนอยู่บนนั้นแล้ว
หอเล็กๆ นี้หลังจากใส่ตุ๊กตาแคร็กเกอร์เข้าไปหนึ่งตัว ก็เหลือที่แค่ตำแหน่งเดียว
เจียงไหลเลยไม่ปีนขึ้นไปด้วย ยกมือป้องดวงตากันน้ำฝนไม่ให้หยดใส่:
“เสิ่นชิงหราน!”
เสียงของเธอทะลุม่านฝน:
“แกมองหาอะไร!”
ด้านบน เสิ่นชิงหรานที่กำลังสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างตั้งสมาธิ สะดุ้งสุดตัวกับนั่น
คุยข้ามระยะไกลเปลืองคอเกิน
เขารีบกระโดดลงบันไดมาอย่างรวดเร็ว
เจียงไหลก็ก้าวถอยหลังกรับๆ สองก้าว
เสิ่นชิงหรานไม่มีอะไรกันฝน เขาออกจากกระท่อมของตัวเอง เดินตรงมาที่หอสังเกตการณ์
ถูกฝนสาดจนชุ่มโชกถึงใจ
เสื้อขนเป็ดบนตัวยังพอไหว เม็ดฝนกลิ้งหล่นตามธรรมชาติ
มีก็แต่ผมแดงนั่น โดนน้ำแล้วลีบแบนเหี่ยวเฉา
เสิ่นชิงหรานฉงน: “แกถอยทำไม?”
ฝักบัวที่เปิดได้เมื่อวานก็เอามาใช้แล้วนะ ไม่น่ามีกลิ่นตัวหรอก?