เจียงไหลเบะปาก
เกมนี้เล่นไม่ได้จริง ๆ
แต่ใครโดนแทงใจดำก็เจ็บคนนั้น—
บอกได้อย่างเดียวว่าเกมนี้คงไม่ได้มีแค่รอบเดียวจริง ๆ
มันเคยต้อนรับผู้เล่นที่แตกต่างกันมาแล้วมากมาย
หรือไม่แน่ อาจจะไม่ได้มีแค่ “บลูสตาร์” ที่ถูกดึงเข้ามา
เจียงไหลเองก็ไม่ได้สนใจ “เรื่องใหญ่ระดับดวงดาว” แบบนี้เท่าไหร่
ในสายตาเธอ เธอเป็นแค่คนธรรมดาอ่อนแอคนหนึ่ง
ไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับการเดินบนเส้นทางตรงหน้าอย่างมั่นคงปลอดภัยอีกแล้ว
แต่หากนี่คือทางตันล่ะ?
หากเกมเหล่าเทพเจ้าที่ว่านี่ไม่ได้มีแค่รอบเดียว
แล้วผู้เล่นก่อนหน้านี้ล่ะ? พวกเขาอยู่ที่ไหน?
จุดจบของเกมคืออะไร?
เดินตามความประสงค์ของ “เทพเจ้า” ดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามกลางภัยพิบัติเหล่านี้ แล้วตอนจบล่ะ?
ตอนนี้ สิ่งที่หลงเหลืออย่าง "กระท่อมไม้" และไอเทมแปลกประหลาดพวกนั้น
ดูเหมือนจะเป็นร่องรอยเดียวที่พวกเขาเคยมีตัวตน
แถมยังถูกเกมจงใจปกปิดอีก
เพิ่งถามไปสองประโยค ยังไม่ทันเข้าเรื่องเลย ก็เริ่มส่งคำเตือนแล้ว
เจ็บใจจนแตกไวจริง
ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่
เจียงไหลปลอบเจ้าลิงน้อยที่ตกใจ ก่อนตัดสินใจหยุดสืบข่าวก่อนชั่วคราว
ดูสิ กลัวซะขนาดไหนแล้ว
ผิวน้ำกระเพื่อมเป็นระลอกไม่หยุด
รอยคลื่นบนผิวน้ำเยอะยิ่งกว่ารอยตีนกาตรงหางตาใครบางคนอีก
เดี๋ยวนะ “ใครบางคน” นั่นใคร?
ช่างเถอะ ไม่สำคัญ
เจียงไหลยึดหลักการว่า ถ้าไม่จำเป็น ก็อย่าเก็บเรื่องอะไรมาใส่ใจ
ตอนนี้จะมีเรื่องไหนสำคัญไปกว่าการสวีทกับกล่องสมบัติไอเทมสุดที่รักของเธอ?
พวกมันซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ส่งกลิ่นอายยั่วยวนว่า “ท่านจ้าว~ มาจับฉันเร็ว ๆ สิ~”