มีปัญหาอยู่ข้อหนึ่ง
ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าอีกไม่นานจะมีคนมาหาเรื่อง ควรทำอย่างไร?
คำตอบของเจียงไหลคือ:
ฉวยทุกอย่างที่ฉวยได้เอาไว้ก่อน
ไม่แน่เจ้าลิงน้อยตรงหน้าอาจมีประโยชน์มหาศาลในสักช่วงเวลาหนึ่งก็ได้?
คิดเช่นนี้ รอยยิ้มของเธอก็จริงใจยิ่งขึ้น
ลิงน้อยไม่เข้าใจ
ลิงน้อยแค่รู้สึกว่ามนุษย์น่ากลัว
ทั้งที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังทำสีหน้าเย็นชาแบบ “ถ้าแกกล้าขยับ ฉันจะฆ่าแก”
แต่ตอนนี้กลับอ่อนโยนเสียจนแทบบีบน้ำออกมาได้!
มนุษย์เปลี่ยนสีหน้าเร็วขนาดนี้เลยหรือ?
ถึงคำถามจะเป็น “เธอละลายในน้ำฝนได้หรือไม่”
แต่ปลายหูของลิงน้อยกลับกระตุกนิด ๆ
มันรู้สึกกลาย ๆ ว่าที่ถามคือ “อยากมีชีวิตอยู่ไหม?”
ญาติห่าง ๆ ที่ไม่รู้จักอย่างพญาลิงนั่นตายเพราะเหตุนี้หรือเปล่า?
มันพยักหน้างก ๆ อย่างหวาดกลัว
แต่กลับได้ยินมนุษย์น่ากลัวคนนั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้ม:
“จริงหรือ? นั่นก็ยอดไปเลยสิ”
“ฉันไม่เคยเห็นลิงน้อยที่เก่งกาจเท่าเธอมาก่อน!”
อะไรนะ?
เธอบอกว่าไม่เคยเห็นลิงน้อยที่เก่งกาจเท่าฉัน...
ลิงน้อยยังคงมึนงงครุ่นคิดความหมาย พลันได้ยินเสียง “คลิก” เบา ๆ
มีปลอกคอประหลาดปรากฏขึ้นที่คอ
แต่มันไม่ได้สนใจเลยสักนิด
ในหัวมีแต่ “ลิงน้อยที่เก่งกาจขนาดนี้ อยากกลับบ้านกับฉันไปกินกล้วยไหม?”
คำว่า “เก่งกาจ” กับ “กล้วย” วนเวียนอยู่ในสมอง
ปลอกคอนั้นอยู่บนคอเพียงไม่กี่วินาที
ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
จากนั้นก็เปล่งแสงขาวนวลนุ่ม หลอมรวมเข้ากับร่างกึ่งโปร่งแสงของลิงน้อย
"ไอเท็ม "ปลอกคอสัตว์เลี้ยง" พิพากษาสำเร็จ!"