"ช่วงเวลามืด: 5 ชั่วโมง"
ตรงกับเวลาจริงตอนห้าทุ่ม
รถออฟโรดที่เต็มไปด้วยทรายเหลืองกลับถึงค่ายอย่างราบรื่น
จิงอวิ๋นซิ่วรีบอุ้มหลินซีว่างกลับไปยังบ้านพักปลอดภัยของเด็กหญิงทันที
เธอใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ
ส่วนเจียงไหลก็รีบกลับไปเอา"ยาลดไข้ระดับต่ำ"
เธอถือยาไปถึงบ้านพักปลอดภัยของหลินซีว่าง แต่ไม่ได้รีบป้อนให้เด็กหญิงทันที
กลับตรวจดูอุณหภูมิของอีกฝ่ายก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าร่างกายไม่ได้มีอุณหภูมิต่ำเกินไป
จากนั้นจึงให้หลินซีว่างกินยา โดยใช้น้ำอุ่นที่เสิ่นชิงหรานนำมาให้
เมื่อเห็นสีหน้าของเด็กหญิงดีขึ้นอย่างรวดเร็วภายใต้ฤทธิ์ยาของระบบ เจียงไหลถึงค่อยโล่งอกได้อย่างแท้จริง
เธอกลัวว่าไข้แบบนี้จะทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนอื่นตามมา
โชคดีที่ดูตอนนี้แล้ว ความกังวลของเธอคงเกินเหตุไปเอง
ทุกคนจึงพากัน “ยกขบวนใหญ่โต” ออกจากกระท่อมของหลินซีว่าง เพื่อให้เธอได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
ก่อนกลับบ้านพักปลอดภัยของตัวเอง เจียงไหลหันกลับไปมองแวบหนึ่ง
หลินเจ้าเหย่ยืนก้มหน้าอยู่หน้า"เตาไฟค่าย" ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
แม้แต่เซี่ยอิงที่ปกติเอะอะโวยวายก็ยังนั่งเงียบผิดปกติอยู่บนกำแพงเมือง ข้างกายเขามีโหลวอูจิ้วยืนอยู่
แต่ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร ต่างจ้องภาพในค่ายอย่างเงียบงัน
“เราเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?” เซี่ยอิงถามขึ้นกะทันหัน
โหลวอูจิ้วรู้ว่าเขาถามถึงช่วงเวลาที่กลายเป็น"สายพันธุ์ต่างถิ่น" แต่มันผ่านมานานเกินไป ความทรงจำจึงเลือนรางไปหมดแล้ว