“กริ๊ง!”
เม็ดทรายเม็ดแรกตกลงมา
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ตั้งตัว เสียงเปรี้ยงปร้างก็ดังสนั่นขึ้นนอกรถ!
กระจกหน้ารถตรงหน้าราวกับถูกใครสาดทรายใส่เต็มถัง
เม็ดทรายพร่างพรูจนบดบังทัศนวิสัยไปหมด
ชั่วขณะหนึ่งเจียงไหลแยกไม่ออกว่าพวกเขากำลังขับฝ่าทะเลทราย หรือกำลังฝ่าดงกระสุนกันแน่
เม็ดทรายที่ลมกรรโชกหอบมาด้วยกระหน่ำใส่รถออฟโรดที่แล่นเดี่ยวคันนี้ราวกับกระสุน
ค่าความทนทานลดฮวบลงต่อหน้าทุกคน
เสิ่นชิงหรานจับพวงมาลัยแน่น คอยประคองรถไม่ให้ลื่นไถลจนเสียการควบคุม
เขาจดจ่ออยู่กับถนนตรงหน้า ไม่กล้าละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว
เมื่อเห็นว่าความทนทานของรถออฟโรดลดลงอย่างรวดเร็ว เขาทำได้เพียงตะโกนเรียก “เสี่ยวว่าง!”
คนที่เบาะหลังเบียดชิดกันแน่นแล้ว
พายุทรายโถมเข้ามา อุณหภูมิในรถลดฮวบ ฝุ่นละเอียดค่อย ๆ เล็ดลอดเข้ามาทีละริ้ว
แถวที่เจียงไหลนั่งยังพอไหว จากซ้ายไปขวาคือเธอ จิงอวิ๋นซิ่ว และหลินซีว่างที่กำลังหยิบเครื่องมือซ่อมบำรุงออกมาซ่อมรถออฟโรดไม่หยุด
ทั้งสามคล้องแขนกัน เบียดร่างแนบชิดเพื่อให้ได้ไออุ่นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยยังปลอดภัย
แต่สถานการณ์ของแถวหลังกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
จากซ้ายไปขวาคือเซี่ยอิงที่แนบชิดกับอวี๋ฉือ อวี๋ฉือที่รู้ว่าเรื่องไหนสำคัญเร่งด่วนและตอนนี้หลบไม่ได้ กับโหลวอูจิ้วที่ทำหน้าเฉยชาแต่ก็ยอมขยับเข้ามาตรงกลางอย่างว่าง่าย
ฝุ่นทรายเม็ดเล็กเล็ดลอดเข้ามาในรถ ก่อนฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโดยสาร