รู้ไหม ระบบไม่มีทางปล่อยให้ผู้เล่นเอาเปรียบหรอก
หม้อยวนยางสะท้อนใบหน้าไร้อารมณ์ของทั้งสามคนยาวเหยียด
ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืด ฝนที่ปนละอองน้ำแข็งกระทบผ้าใบดังสนั่น
ใต้เท้าคือพรมขนกระต่ายที่หลินซีว่างตั้งใจเอาออกมา อบอุ่นและนุ่มสบาย
กองไฟข้าง ๆ ปลดปล่อยไอร้อนออกมาไม่หยุด
ภายใต้ที่กำบังนี้ มีที่บังฝนสามชั้นและพรมขนกระต่ายช่วยป้องกันความหนาว แถมยังมีเปลวไฟไม่รู้ดับ
กระทั่งเสื้อคลุมก็ไม่ต้องสวม
เพียงแต่—
ถ้าในหม้อมีอะไรสักอย่าง ก็คงจะสุขใจกว่านี้
“ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว”
หลินซีว่างกอดผักกาดขาวหัวใหญ่ด้วยแววตาไร้วิญญาณ
สองมือเล็ก ๆ ปอกใบผักอย่างกลไก
“เกมนี้มันเหมือนเถ้าแก่ขี้เหนียว ให้โต๊ะหม้อไฟมา แต่ไม่ให้น้ำซุปหม้อไฟ”
หม้อยวนยางนั่นสะอาดจนส่องหน้าอันหิวโหยของพวกเขาได้เลย
ทางซ้ายมือของเธอ ตรงหน้าเสิ่นชิงหรานวางเขียงไว้
บนนั้นมี"เนื้อหมูป่าเย็นชากลายพันธุ์"ที่ละลายด้วยกองไฟแล้ว
ตึง ตึง ตึง
เขาจ้องหม้อเปล่าเปลือย มีดหั่นเนื้อฟันลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างแรง
“เดี๋ยวหั่นเจ้านี่ด้วยนะ”
เสิ่นชิงหรานมองตามหัวมันฝรั่งตรงหน้า แล้วสบตากับสีหน้าธรรมดาของเจียงไหล
“หนาเล็กน้อย บางเกินไปเดี๋ยวต้มแล้วเละ”
มือเขาไม่ได้หยุด แต่ถามอย่างลังเล “เธอตั้งใจจะกินหม้อไฟน้ำเปล่าเหรอ”
หม้อไฟไม่มีซุป วิญญาณของหม้อไฟก็หายไปครึ่งหนึ่ง
เจียงไหลมองเขาอย่างมีความนัย “เธอรู้จักทฤษฎีบทพีทาโกรัสมั้ย”
เสิ่นชิงหรานงง ๆ “รู้ก็รู้ แต่มันไม่เกี่ยวกับตอนนี้ไม่ใช่เหรอ”