มอนสเตอร์ พวกมันเป็นมอนสเตอร์หมดเลย
นี่คือความคิดเดียวของ “เด็กเซียนผอม”
ข้างหน้ามีปีศาจที่ค่าพลังชีวิตและพลังโจมตีเหนือมนุษย์ปกติหลายเท่า ข้างหลังมีมือบาปที่ไม่สนใจการโจมตีด้วยลูกศรแสง
พลังป้องกันมันสูงแค่ไหนกันแน่?!
ถึงได้ไม่แยแสความเสียหายจากลูกศรแสงสามดอกที่รวมเป็นหนึ่งของเขา แล้วบดขยี้มันได้โดยตรง?
นี่มันคนจริงเหรอ?
ตกลงแกเป็นสิ่งแปลกปลอม หรือฉันเป็นสิ่งแปลกปลอมกันแน่?
เมื่อเห็นค้อนอีกอันกำลังจะฟาดลงมา “เด็กเซียนผอม” ก็ไม่กล้ากังวลอะไรอีก
เขากอดคันธนู กลิ้งตัวอย่างน่าสมเพชบนพื้น หลบไปอย่างหวุดหวิด
สมองตื้อไปหมด
“เด็กเซียนผอม” ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าการโจมตีถึงตายของอีกฝ่ายจะฟาดลงมาจากตรงไหน
ได้แต่หลบอย่างไม่หยุด
“น้องสาว”
ขณะที่เจียงไหลกำลังดูการกลิ้งหลบอย่างสนุกสนาน จู่ๆ ก็มีคนดึงชายเสื้อเธอเบาๆ
เธอหลุบตาลง หลินซีว่างชี้ไปทาง “ไอ้อ้วน” ที่ถูกเสี่ยวตังคังดันจนติดมุมกำแพง
เกือบลืมไปเลยว่ายังมีอีกคน
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าอันเบาหวิวเคลื่อนเข้าใกล้ “ไอ้อ้วน” ก็ผลักหัวหมูยักษ์ตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง:
“ไปไกลๆ! ไปให้พ้นนะ!”
ดาบโค้งของเขาฟาดฟันไม่หยุด
“โจมตี: 100”
“ถูกลดทอนด้วยพลังป้องกัน สุดท้ายโจมตี: 0”
พลังข่มขวัญเต็มเปี่ยม แต่พลังโจมตีเป็นศูนย์
หมูนั่นฮึดฮัดสองที แถมยังอัดเขาจนติดกำแพงแน่นขึ้นอีก
รู้งี้อยู่นอกบ้านสู้ตั้งนานแล้ว!
“ไอ้อ้วน” เสียใจอย่างที่สุด
ไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของตัวเองเมื่อสิบนาทีก่อนได้เลย
เจียงไหลตบก้นเสี่ยวตังคังเบาๆ
หมูน้อยย่อตัว “ฟิ้ว” กลับสู่ขนาดจิ๋วจุดเดียว