ร่างของอู๋หลิงโอนเอนวูบหนึ่ง
อาการเวียนหัวจากไข้สูงกับความเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มทิ่มตามจุดต่าง ๆ ทั่วร่าง
ทำให้ลมหายใจของเธอหนักขึ้นกว่าเดิม
ราวกับเรือลำน้อยที่โคลงเคลงอยู่กลางทะเลคลั่ง
เมื่อคลื่นยักษ์ลูกถัดไปซัดเข้ามา อู๋หลิงก็เซถอยไปหนึ่งก้าว
สุดท้ายยังอดยื่นมือไปจับขอบประตูไว้ไม่ได้
เธอเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
แสงแดดสาดมาจากด้านหลังอีกฝ่าย
แต้มประกายเรืองรองตรงหางตาที่เชิดขึ้น
ราวกับแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เทพเจ้าประทานลงมา เมื่อทอดพระเนตรเห็นความทุกข์ยากของผู้คน
ทว่าดวงตาคู่งามนั้นกลับซ่อนอยู่ในเงามืด
แฝงรอยยิ้มที่ไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย ลอยเด่นอยู่เพียงผิวเผิน
แสงศักดิ์สิทธิ์ซึ่งควรช่วยเหลือผู้คนให้พ้นทุกข์จึงแปรเปลี่ยนไป
มันกลายเป็นแสงร้ายกาจ เกาะอยู่ตรงหางตาของเธอ เกี่ยวรั้งขนตายาวงอนเอาไว้
ไม่ยอมร่วงลงมาเสียที
ลมหายใจของอู๋หลิงสะดุด
ชั่วขณะหนึ่งเธอแยกไม่ออกว่า
นี่คือนางฟ้าที่มาช่วยชีวิต หรือปีศาจที่คิดจะลากผู้คนลงสู่นรกกันแน่
เงาร่างถูกดึงเข้าไปในบ้าน เจียงไหลไม่ได้เร่งรัด
เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างแสงกับเงา
บนฝ่ามือมียา "ยาลดไข้ระดับต่ำ" เม็ดหนึ่ง ซึ่งอาจช่วยชีวิตได้
“คุณมาผิดคนแล้ว”
อู๋หลิงเบือนสายตาหนี
“ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณหรอก”
เธอก้มขนตาลงบดบังสีหน้า
แต่กลับขยับตัวหลบไปด้านข้าง เผยให้เห็นสภาพภายในบ้าน
เจียงไหลเองก็ไม่เกรงใจ
มือหนึ่งรับเสี่ยวตังคังที่กระโดดเข้ามาในอ้อมแขน