ลูกหมูตัวหนึ่งจะหนักสักแค่ไหนกันเชียว?
อู๋หลิงเคยคิดแบบนั้น
“ฉันปล่อยมือแล้วนะ”
เจียงไหลบอก
อู๋หลิงยื่นมือทั้งสองข้างออกมา พยักหน้าอย่างตั้งใจปนคาดหวัง
วินาทีถัดมา ฝ่ามือก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มอุ่น
อู๋หลิงยังไม่ทันได้สัมผัสอย่างละเอียด
แรงมหาศาลก็พุ่งกระแทกมาจากในมือ!
ม่านตาของเธอหดเล็กลง ร่างทั้งร่างโถมไปข้างหน้า
แต่ถึงอย่างนั้น อู๋หลิงก็ไม่ได้ปล่อยเสี่ยวตังคังไปตามสัญชาตญาณ
ท่ามกลางภาพตรงหน้าที่หมุนคว้าง กลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ ลอยเข้าจมูก
มีคนประคองไหล่เธอไว้อย่างแผ่วเบา
เสียงของเจียงไหลดังมาจากเหนือศีรษะ แฝงความจนใจอยู่เล็กน้อย
“ตัวมันแน่นทึบไปหมด”
ไม่สิ ไม่ใช่แค่แน่นทึบ
น่าจะเรียกว่าอัดแน่นมากกว่า
เมื่อครู่จู่ ๆ อู๋หลิงก็เสียหลักเพราะตั้งตัวไม่ทัน
แต่พอมีคนช่วยประคอง เธอก็ตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว
เธอออกแรงเล็กน้อย อุ้มเสี่ยวตังคังเข้ามาในอ้อมแขน
แล้วเหลือบมองแขนของเจียงไหลด้วยแววตาซับซ้อน
ทั้งที่ดูเหมือนจะอุ้มได้สบาย ๆ แท้ ๆ
“เป็นอะไรไป?” เจียงไหลเอียงคอถาม
ลูกหมูในอ้อมแขนกดทับหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก
อู๋หลิงก้มตัวลงเล็กน้อย “ไม่คิดเลยว่าเธอจะแขนแข็งแรงขนาดนี้”
พูดไป เธอก็ยื่นมือขึ้นอย่างดื้อดึง
ลูบหัวเสี่ยวตังคัง
นี่สินะ ความสุขที่หนักอึ้ง?
วันนี้ในที่สุดก็ได้สัมผัสแล้ว
อู๋หลิงรับรู้ถึงความสุขหนักอึ้งนี้