ตะเกียงน้ำมันก๊าดติดผนังที่แขวนไว้ส่องประกายไฟเล็ก ๆ
แสงริบหรี่วูบไหว สะท้อนไม่เข้าไปในดวงตา
นี่คืออุปกรณ์ที่หยิบได้ใกล้ตัวเจียงไหลที่สุด
"ชื่อ: ตะเกียงน้ำมันก๊าดติดผนังย้อนยุคอัตโนมัติ"
"ระดับขั้น: เพชร"
"นี่คือตะเกียงที่ไม่มีวันดับ น่าเสียดายที่มีประโยชน์แค่ส่องสว่างเท่านั้น"
"แม้ภายนอกดูเชย แต่เมื่อตรวจพบว่ามีคนเข้าสู่พื้นที่แสงสว่าง มันจะสว่างขึ้นเองโดยอัตโนมัติ"
“ภายนอกดูย้อนยุค แต่ภายในมีหัวใจแห่งความก้าวหน้า”
แต่เจียงไหลเพียงมองแวบเดียวตอนมันสว่าง ก็เลื่อนสายตาออกไป
เธอกำลังขมวดคิ้วจ้องกรอบข้อความส่วนตัวตรงหน้าที่ไร้การเคลื่อนไหว
จากข้อความตอนแรก มาจนถึง “เสี่ยวว่าง เธออยู่หรือเปล่า” เมื่อครู่
อีกฝั่งไม่มีตอบกลับมาแม้แต่คำเดียว
ผิดปกติ
เจียงไหลไม่รออีกแล้ว ก้าวเท้าออกไปทันที
ในวินาทีที่เธอหันหลัง——
“แกร๊ก”
ในกระเป๋าระบบมีเสียงแตกเบา ๆ ดังขึ้น
"อุปกรณ์ “หุ่นเชิดแฝด” ทำงานแล้ว"
วินาทีที่เห็นข้อความ เจียงไหลมือเร็วกว่าสมอง
เธอรับร่างของเด็กสาวที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันไว้ได้ทันที
ส่วนหลินซีว่างรู้สึกเพียงโลกหมุนติ้ว
ตรงหน้ายังมองไม่ชัดอะไร ก็ได้กลิ่นหอมคุ้นเคยก่อน
ขาเธออ่อน จนเกือบทรุดลงกับพื้น
โชคดีถูกร่างคนประคองไว้ได้อย่างมั่นคง
ลมหายใจที่หลินซีว่างกลั้นไว้ในที่สุดก็ผ่อนคลายหายใจสะดวก
เธอปล่อยตัวตามสบาย ซบพิงอ้อมกอดเจียงไหล ถูไถเล็กน้อย:
“พี่สาว!”
เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าก็แดงก่ำ