ใน"ห้องสนทนา"ถึงภายนอกจะดูเหมือนทุกคนต่างร้องครวญครางน่าเวทนา
แต่ในความเป็นจริง จำนวนผู้เล่นในเขตที่เหลือไม่ได้ลดลงอย่างฮวบฮาบ
ลองคิดดูก็สมเหตุสมผล หากสถานการณ์เลวร้ายถึงขั้นถูกฆ่าอย่างทารุณโดยไร้ทางสู้
ใครจะมีแก่ใจเปิด"ห้องสนทนา"ในวาระสุดท้าย ส่งข้อความบ่นระบายเต็มอิ่มสักประโยค?
เจียงไหลกวาดตามองรายชื่อเพื่อน
รูปโปรไฟล์ของ"เฉินจือหยา""ชีหยวน"ต่างมีสีสันสดใส
ดูเหมือนทุกอย่างยังปกติ
เธอครุ่นคิด ช่วงที่ผ่านมาคนพวกนั้นไม่ค่อยเคลื่อนไหว อาจเป็นเรื่องภายในของกลุ่มก็ได้
ในฐานะคนนอก ไม่เหมาะจะไปสอดรู้มากเกินไป
หลังจากยืนยันว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ เจียงไหลก็ปิดแผงข้อมูล ฝ่าลมกรรโชกหิมะมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ไม่ว่าจะจากการสังเกตเมื่อครู่ หรือจากสภาพโดยรวมของ"ห้องสนทนา"
สิ่งที่ปะปนมากับพายุหิมะเป็นเพียงมลทินประปรายแค่สองสามตัว
ไม่ได้ปรากฏตัวเป็นกลุ่มก้อนเหมือนตอนกลางคืน
ด้วยกำลังของเธอตอนนี้ สามารถจัดการได้สบาย
"ช่วงเวลากลางวัน: 2 ชั่วโมง"
พายุหิมะแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อใด
เจียงไหลไม่พบมลทินตัวอื่นอีก
ระหว่างทางยังเก็บหีบสมบัติทองคำได้ถึงสามใบ
บริเวณนี้ไม่ได้ต่างจากที่หลินซีว่างเคยอธิบายไว้มากนัก
บ้านที่อยู่ใกล้ค่ายที่สุดคือของหลินเจ้าเหย่
เดินต่อไปอีกไกลพอควร ก็จะเริ่มมองเห็นเค้าโครงเลือนรางของบ้านหลังอื่นๆ
วัสดุต่างจากบ้านพักปลอดภัยพอสมควร
สังเกตได้ง่ายว่าไม่ได้เป็นของผู้เล่นคนใด
กระท่อมน้อยเหล่านี้มีแนวโน้มกระจุกตัวเข้าหากัน