พญาลิงยืนพล่ามไม่หยุดอยู่ด้านบน กล่าวสุนทรพจน์ยืดยาวเรื่อง “ข้อเสียหนึ่งหมื่นหนึ่งประการของมนุษย์”
เจียงไหลหาวหวอดอยู่ก้นหลุม ตกอยู่ในภวังค์ความคิด
หลังจากฟังการแนะนำตัวอันเร่าร้อนของอีกฝ่ายเมื่อครู่
เธอก็เข้าใจตัวตนที่เห็นได้ชัดของมันแล้ว—
หัวหน้าฝูงของพวก «ลิงหน้าคนพันธุ์กลายพันธุ์» ก็คือพญาลิงนั่นเอง
แต่ในฐานะผู้นำสูงสุดของฝูง พญาลิงไม่ควรมีข้อได้เปรียบด้านขนาดตัวหรอกหรือ?
ทำไมถึงตัวเล็กกว่าลิงทั่วไป?
หรือเป็นกลลวง? ราชาตัวจริงเป็นตัวอื่น?
ไม่ใช่ ไม่เหมือน
แค่ดูจากที่ลิงตัวอื่นน้ำลายสอจนแทบหยดใส่ตัวเธอ แต่ก็ยังอดทนฟังเจ้าลิงน้อยพูด
ก็ฟันธงได้ว่ามันมีสถานะพิเศษ
เจียงไหลชะงักไปฉับพลัน
ใครบอกว่าต้อง “ใหญ่” ถึงจะเป็นข้อได้เปรียบด้านขนาดตัว?
ที่นี่คือโลกเกม ไม่ใช่โลกความจริงในอดีต
ใช้หลักเหตุผลทั่วไปมาตัดสินไม่ได้
หากสำหรับพวกมันแล้ว การที่ “เล็ก” ต่างหากที่เป็นข้อได้เปรียบมากกว่า?
คล่องตัวกว่า ถูกมองข้ามได้ง่ายกว่า และ... ทำให้เป้าหมายสังเกตเห็นได้ยากกว่า
เจียงไหลเริ่มระแวดระวังขึ้นในใจ
แต่สีหน้ายังคงยิ้มแย้ม ตบมืออย่างร่าเริง:
“พูดได้ดี!”
รูปร่างเล็กหมายถึงการย่องเข้าใกล้เป้าหมายได้ง่ายกว่า
และยังสอดคล้องกับคำใบ้ “พวกเล่นตุกติก” จาก «นกหวีดเงียบสีแดงสด» อย่างคลุมเครือ
คำนี้มักใช้อธิบายคนที่เล่นนอกกฎ ชอบใช้ “กลโกง”
พญาลิงเห็นเจียงไหลรู้จักกาลเทศะเช่นนี้ ก็ดีใจหนักหนา
มันยื่นมือข้างหนึ่ง:
“เอาอย่างนี้แล้วกัน มนุษย์ผู้โง่เขลา”
“ข้าเห็นว่าเจ้ามีจิตสำนึกผิด เพียงเจ้ายื่นเสบียงมาให้หนึ่งอย่าง ข้าจะดึงเจ้าขึ้นมาเอง”