“ปัง!”
เจียงไหลกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
เธอเหลือบมองหน้าต่างสถานะของตัวเอง:
"ค่าพลังชีวิต: 124/285"
แต่ไม่มีเวลาเหลือให้พักฟื้นมากนัก
การโจมตีของ"เงาลวง"ยังคงโหมกระหน่ำเข้ามาไม่ขาดสาย
เจียงไหลกัดฟัน กลืนเลือดที่เอ่อขึ้นมา
แล้วกลืน"ยาฟื้นฟู"ลงไปพร้อมรสสนิม
ประสบการณ์ใหม่ในชีวิตเพิ่มขึ้นอีกอย่าง—ถูกตัวเองตีจนกระอักเลือด
ในที่สุด หลังจากไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร—
[ค่าพลังชีวิตของ"ราชินีหมาป่าลิลิธ"ลดลงเหลือ 50% เข้าสู่ขั้นที่สาม]
พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบ"เงาลวงแห่งบาป"ก็กลายเป็นหมอกแดงสลายไป
"ราชินีหมาป่าลิลิธ"ที่หายตัวไปกลับมาปรากฏขึ้นกลางสนามอีกครั้ง
บางทีอาจเป็นเพราะกลไก “เริ่มการต่อสู้”
เธอจึงไม่ได้โจมตีทุกคนทันที
ทั้งห้าคนเลยได้พักหายใจชั่วครู่
คนหนึ่งเติมยา อีกคนฟื้นฟูพละกำลัง
การต่อสู้กับ"เงาลวงแห่งบาป"เมื่อครู่ดุเดือดเกินไป
จนทุกคนจำเป็นต้องกิน"ยาฟื้นฟู"
“เดี๋ยวก่อนนะก๊า ตัวนายมีกลิ่นอะไรน่ะ?”
เสิ่นชิงหรานมองอวี๋ฉือที่ทำหน้านิ่งด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
อีกฝ่ายไม่ตอบ เพียงจ้องเขานิ่ง ๆ
หลินซีว่างขยับเข้าไปดม ก่อนจะขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
แต่แล้วก็คลายออก ใบหน้าที่ยิ้มอยู่ซีดลงเล็กน้อยเพราะเสียเลือด ก่อนเผยรอยยิ้มบาง ๆ
“วันนี้พี่ฉือกลิ่นเหมือนก๋วยเตี๋ยวหอยขม”
มือของเจียงไหลที่กำลังดื่ม"อเมริกาโน่เย็นไม่หวาน"ชะงัก เธอขยับเท้าออกห่างเงียบ ๆ