โชคดีที่ทั้งหญ้าเจ้าหญิงนิทรา ตุ๊กตาแคร็กเกอร์ และกับดักหนามที่เพิ่งวางใหม่
ไม่มีทีท่าว่าจะถูกพายุทำลายหรือพัดปลิวไป
พวกมันยังคงตั้งท่าสู้อย่างพร้อมเพรียง ปกป้องหน้าประตูอย่างมั่นคง
หญ้าเจ้าหญิงนิทราสะบัดใบคล้ายเบื่อหน่ายกับลมที่พัดกระหน่ำ
ตุ๊กตาแคร็กเกอร์แม้แต่เส้นผมยังไม่ขยับ มันจ้องมองเบื้องหน้า ฉับพลันก็โก่งคันธนูขึ้น——
ม่านหมอกสีขาวหนากว่าครั้งก่อนนับเท่าทะลวงผ่านพายุบ้าคลั่ง
“เคร้ง——!”
สายฟ้าสีม่วงผ่าท้องฟ้ายามราตรี
แสงจ้าแรงกล้าทิ่มตาเจียงไหลจนต้องกระพริบตา
เพียงชั่วพริบตาสั้น ๆ หมอกที่ราวกับมหาสมุทรสีขาวก็กรูเข้าใกล้หน้ากระท่อมน้อย
เกือบจะถาโถมเข้ามา
ระยะห่างเพียงไม่กี่สิบเมตร
“ฟิ้ว!”
เสียงลูกศรทลายอากาศดังขึ้น!
เสียงร้องโหยหวนกึ่งคนกึ่งอสูรที่เคยได้ยินดังสะท้อนนานไม่จาง
ภายใต้สภาพอากาศเลวร้าย มลทินเข้าใกล้ยิ่งกว่าเมื่อวาน
พวกมันดูเหมือนจะค่อย ๆ สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของกระท่อมน้อย
ทว่าติดขัดที่ "ความเป็นส่วนตัว" ของระบบกำหนด จึงอยู่ในสภาพ "มีตัวบ้างไม่มีบ้าง" แปลกประหลาด
หญ้าเจ้าหญิงนิทราออกหมัดโดยตรง
แสงสลัวสีฟ้าอ่อนไม่เกรงใจพุ่งทะลุหมอกขาว
ตุ๊กตาแคร็กเกอร์ก็ตอบสนอง ยิงตามทิศทางของหญ้าเจ้าหญิงนิทราไม่หยุด
สองตัวเล็กดูเหมือนร่วมมือกันได้ดี
ตอนนี้มลทินยังไม่ถึงระยะที่จะกระตุ้นกับดักหนาม
เจียงไหลสังเกตอยู่สักพัก พอพบว่ารับมือได้ก็เริ่มเตรียมสิ่งของจำเป็นอื่นที่อาจต้องใช้
เธอใช้ไม้สนสีเงินสิบหน่วยสร้าง "โต๊ะไม้เล็กหยาบ ๆ" ก่อน
"ความสะดวกสบาย +5"
ดีมาก ต่อจากนี้ไม่ต้องกินข้าวบนพื้นแล้ว
จากนั้นก็สวม "ถุงเท้าขนปุย" ให้ตัวเอง