เจียงไหลอาบน้ำเสร็จ สูดกลิ่นหอมกุหลาบชื่นใจ อารมณ์ดีขึ้นหลายส่วน
เธอเปิดหีบสมบัติเงินสองใบที่เก็บได้เมื่อเช้า รวมทั้งหมดได้:
"ไม้สนสีเงิน"X40 "เหล็กกล้า"X20 "เส้นใยเก็บความร้อน"X20 "ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์"X20
"ช็อกโกแลต"X2 "ขนมปังหมูหยอง"X3 "น้ำผึ้งหมีนำเข้า"X2
คงเป็นกฎแห่งความสมดุลของโชค ครั้งนี้ไม่มีแปลนหล่นออกมา มีแต่ของกับอาหาร
แถมครั้งนี้ก็ไม่มี “ก่อนศึกใหญ่ย่อมมีเสบียง” แบบช่วงคุ้มครองมือใหม่
ไม่ใช่แค่เจียงไหลที่ไม่ได้ของดี ใน"ห้องสนทนา"ก็มีแต่คนบ่นระงม
ถึงขั้นเกิดกระแสหมดหวังลามเลยทีเดียว
"หลี่เฮ่า": “ทำไงดี ตะวันใกล้หมดแล้ว ข้ายังหาได้ไม่กี่หีบเลย!”
"เฉียนอันอัน": “ตายแน่ตายแน่ ทำไมรอบนี้ไม่ให้เยอะแบบคราวก่อน!”
"เจิ้งซ่ง": “ขอร้องล่ะ แลกไม้สนสีเงินกับข้าหน่อย ข้ามีไม่พอจริง ๆ”
"เฉาหรงคู": “พอเถอะ จะรอดจริงเหรอ ของดรอปตอนนี้น้อยจนน่าเวทนา ผ่านรอบนี้ไปก็ยังมีรอบสองรอบสาม...”
"เฉินหย่วนหลี": “เกมนี้ไม่มีวันจบ! ข้าทนไม่ไหวแล้ว ข้าไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ ต้องหวาดระแวงทุกวันเลย”
นางกวาดตาครู่เดียวก็ปิดหน้าต่างสนทนา
ถ้าคร่ำครวญกับอ้อนวอนช่วยอะไรได้ แล้วจะมีคนตายมากมายทำไมกัน
คนพวกนั้นที่ตายไป ไม่ได้อยากอยู่ต่อหรือยังไง?
เมื่อไร้ความสามารถเปลี่ยนสิ่งแวดล้อม ก็จงเปลี่ยนตนเองก่อน
เจียงไหลปฏิเสธไม่ได้ว่า มนุษย์นั้นช่างกระจ้อยร่อยยิ่งนักต่อหน้าภัยพิบัติ