“นี่มัน...”
เสิ่นชิงหรานหรี่ตาลงเล็กน้อย
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคที่เหลือจนจบ
“เอ่อ... ก้อนแสงเหรอ?”
ท่ามกลางหมอกสีขาวน้ำนมที่เคลื่อนไหว
กลับไม่มีชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนปรากฏตัวขึ้น
แต่เป็นลูกบอลแสงสีเงินขาวกึ่งโปร่งใส
ภายในยังมีแสงสีทองริบหรี่กะพริบอยู่
มันปรากฏตัวขึ้นพร้อมร่างกายขนาดมหึมา
จนแสงที่ส่องวาบทำให้ทั้งหลายแสบตา
เจียงไหลมองวัตถุลึกลับที่เปล่งรัศมีอยู่ตรงหน้า
มันไม่ได้ร่อนลงมาบนพื้น แต่ลอยอยู่กลางอากาศ
จุดสูงสุดแทบจะสัมผัสกิ่งไม้ชั้นที่สองของ"ต้นไม้แห่งชีวิต"
ถ้าจะให้พูดล่ะก็
“ลูกบอลแสง”ก้อนนี้ก็น่าจะมีเค้าโครงคล้ายมนุษย์อยู่บ้างเล็กน้อย
ถึงจะมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเลยก็ตาม
ทั้งหลายก็ยังสัมผัสได้ว่ามันกำลังยิ้ม
เป็นรอยยิ้มเปี่ยมความศักดิ์สิทธิ์ ราวกับโอบรับทุกสิ่งเอาไว้
“ลูกบอลแสง”ค่อย ๆ ลอยเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดห่างออกไปไม่กี่เมตร
จากนั้นมันก็เอ่ยปาก
พูดให้ถูก คงเรียกว่า“พูด”ไม่ได้
เพราะเจียงไหลไม่ได้ยินเสียงใดที่เกี่ยวข้องกับ“ภาษามนุษย์”เลย
มีเพียงเสียงหึ่งทุ้มต่ำแผ่วเบา
ที่พัดผ่านใบกิ่งของ"ต้นไม้แห่งชีวิต"
แต่ความหมายของมันกลับส่งตรงเข้าสู่สมองของทุกคนอย่างชัดเจน—
“เด็ก ๆ”
มันกล่าวว่า
“ยินดีต้อนรับ”
ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากโดยพลการ
ทันทีที่“ลูกบอลแสง”เริ่มพูด ระบบที่หายไปนานก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
มีข้อความแจ้งเตือนสองบรรทัดปรากฏเหนือ“ลูกบอลแสง”