"ราชา"ประทับนั่งอยู่กลางแท่นสูง
พนักพิงของบัลลังก์ไม้โอ๊กสูงมาก ยิ่งขับให้รูปร่างของเขาดูสูงใหญ่ขึ้น
สีหน้าเคร่งขรึม ใบหน้าดูมีอายุเพียงสี่สิบต้น ๆ หรืออาจจะดูหนุ่มกว่านั้นด้วยซ้ำ
แต่ดวงตาลึกโหลคู่นั้นกลับดูขุ่นมัวเป็นสีเทาใต้แสงเทียน
มือที่เผยออกมาก็เต็มไปด้วยจุดด่างดำตามวัย
เสื้อคลุมกำมะหยี่สีดำสนิทพาดอยู่บนร่างของเขา
ราวกับห่อหุ้มศพที่ใกล้จะเน่าเปื่อยไว้
เหนือศีรษะของเขามีข้อความระบบขนาดใหญ่ปรากฏเด่นหราอยู่หลายบรรทัด——
"ค่าความรู้สึกดีในขณะนี้: -10"
เจียงไหลชะงักไป “……”
เธอรีบเบือนสายตากลับมา
ไอ้สารเลวนี่
ใน"จดหมายเชิญ"เขียนเสียซาบซึ้ง บอกให้พวกเธอมาช่วย
แต่พอมาถึงจริง ๆ ค่าความรู้สึกดีกลับติดลบ
เธอมองกฎที่อยู่ตรงหน้าตัวเองอย่างพูดไม่ออก:
"เมื่อราชาประกาศจบงานเลี้ยง ผู้เล่นที่มีค่าความรู้สึกดีสูงที่สุดในงานจะได้รับของกำนัลจากราชา"
"ในทางกลับกัน ผู้เล่นที่มีค่าความรู้สึกดีต่ำที่สุดก็จะได้รับบทลงโทษบางอย่างเช่นกัน"
"คำแนะนำ: สมาชิกในทีมเดียวกันสามารถตรวจดูค่าความรู้สึกดีของกันและกันได้"
"ผู้เล่นที่รัก การแสวงหาประโยชน์และหลีกเลี่ยงภัยคือสัญชาตญาณของมนุษย์"
เจียงไหลเบะปาก
ยังคิดจะยุให้ผู้เล่นหันมาสู้กันเองอีก
เรื่องนี้ไม่มีผลต่อความก้าวร้าวของเธอเลยสักนิด
"ข้อสอง ความอดทนของราชามีจำกัด หลังเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยงแล้ว คุณต้องหาที่นั่งที่เหมาะสมและนั่งลงโดยเร็ว"