เจียงไหลเองก็นึกไม่ถึงว่าวันหนึ่ง เธอจะรู้สึกว่า "เจ้าหญิง" คนหนึ่งเหมือน "เจ้าหญิง" มากเกินไปจริง ๆ
ฟังดูเหมือนจ้องจับผิดเรื่องเล็กน้อย
เธอพักความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายไว้ก่อน
แล้วเจียงไหลก็หันไปสนใจโต๊ะยาวตรงหน้าซึ่งจัดวางเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารเอาไว้
ตอนนี้เธอต้องรีบแยกให้ออกว่าที่นั่งไหนเป็นของ "แขกที่ไม่ควรมีตัวตน"
แม้กฎจะไม่ได้ระบุเวลาจำกัดไว้อย่างชัดเจน
แต่เจียงไหลจำได้ขึ้นใจว่า “ความอดทนของราชาจะไม่เกินสิบห้านาที”
นับตั้งแต่ "ระฆังงานเลี้ยง" ดังขึ้น พวกเธอมาถึง "ห้องจัดเลี้ยง" เพื่อดูกฎ จนถึงตอนนี้
น่าจะเหลือเวลาอีกราวแปดนาที
บนที่นั่งทั้งสิบเอ็ดตัวมีจานทองวางอยู่ตัวละใบ
ใต้จานรองด้วยขนมปังแผ่นหนาไว้ซับน้ำจากเนื้อ
ทางขวามีมีดโต๊ะ ช้อนเงิน และส้อม
ส่วนทางซ้ายมีขนมปังชิ้นเล็กกับผ้าเช็ดปาก
ด้านหน้าทางขวาวางแก้วทองทรงสูงสลักลายกุหลาบไว้หนึ่งใบ
แต่ดูจากการจัดวางแล้ว เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารทั้งสิบเอ็ดชุดเหมือนกันทุกประการ
ขณะที่เจียงไหลกำลังครุ่นคิด—
“ตึก ตึก ตึก”
เสียงฝีเท้าที่ค่อนข้างเร่งรีบดังขึ้น
“เอ๊ะ ติงอวี่...”
ใครบางคนอุทานเสียงเบา ก่อนเสียงจะขาดหายไปกลางคัน
ติงอวี่ เจียงไหลจำชื่อนี้ได้
เขาคือ "ผู้รายงานผลการปฏิบัติงาน" คนแรกของวันนี้
เธอเงยหน้ามอง แล้วพบว่าชายวัยกลางคนมีสีหน้าหม่นคล้ำ
ข้างกายเขายังมีคนยืนอยู่อีกสี่คน รวมถึงลั่วเหอด้วย