อวี๋ฉือค่อนข้างตั้งตารอช่วง "ห้ามตอบสนอง" นี้อยู่เหมือนกัน
จากที่ทุกคนพูดคุยกันก่อนเริ่มต่อสู้
ทักษะนี้อาจขุดคุ้ยความลับบางอย่างในใจคนออกมา
ถ้าพูดตามคำของเจียงไหล
ก็เหมือนกับ—
“มารในใจ”
อวี๋ฉือค่อนข้างสงสัยว่านั่นคืออะไรกันแน่
ถ้าเขามีมารในใจ มารในใจของเขาจะพูดว่าอะไร?
ตอนเสียงประหลาดดังขึ้นเป็นครั้งแรก
อวี๋ฉือยังรู้สึกสนใจอยู่บ้าง
แต่ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว คิดได้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
ประโยคถัดมาก็พรั่งพรูออกมาไม่หยุด ราวกับเทถั่วออกจากถุง
จากนั้นคำพูดอีกกองใหญ่ก็โถมใส่หน้าเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา
ข้างศีรษะของเขาราวกับมีวงกลมกำลังหมุนติ้วอยู่
ทุกครั้งที่มีประโยคหนึ่งดังขึ้น มันก็ถูกโยนเข้าไปหมุนในวงกลมนั้น
แล้วเพราะ “ความเร็วสูงเกินไป”
“ฟิ้ว”
มันจึงพุ่งออกไปพร้อมกับลูกธนูของเขา
ไม่ทิ้งร่องรอยไว้ในหัวของอวี๋ฉือแม้แต่น้อย
เขาหุบเปลือกตาลงอย่างหงุดหงิด
แล้วเล็งไปยัง "ราชินีหมาป่าลิลิธ" กลางสนามต่อ
ส่วนสิ่งที่หลินซีว่างได้ยินกลับแตกต่างออกไป
เธอจ้องหมาป่ายักษ์สีดำตรงหน้าเขม็ง
ริมฝีปากเม้มแน่น นิ้วมือกำ "ขวานแห่งการตัดสิน" ที่เจียงไหลตีขึ้นให้ก่อนหน้านี้ไว้แน่น
“ซีว่าง ซีว่าง”
“ลูกคือความหวังเพียงหนึ่งเดียวของพ่อกับแม่นะ...”
เสียงชายหญิงดังขึ้นพร้อมกัน
ถึงจะเตรียมใจไว้แล้ว ลมหายใจของหลินซีว่างก็ยังสะดุดไปหนึ่งจังหวะอย่างเลี่ยงไม่ได้