เจียงไหลนั่งข้างเตาผิง ผิงไฟที่แทบไม่มีความร้อน
ต้วนนั่วนั่วถูกหลินซีว่างแทงซ้ำจนค่าพลังชีวิตเหลือเพียง 1 หน่วย
ตอนนี้นอนสลบไสลอยู่บนพื้น
ภายในกระท่อมไม้หลังนี้หนาวเย็นเหลือเกิน
อุณหภูมิภายในกับภายนอกแทบไม่ต่างกัน
นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ต้วนนั่วนั่วใช้เพียงกระจกธรรมดามาตลอด
ระดับการพัฒนาของผู้เล่นเขต 73 ต่ำกว่าที่คิดไว้มาก
พวกเขาอาศัยแค่เตาผิงกับเสื้อผ้าซ้อนทับกันเพื่อทนผ่านฤดูหนาวอันโหดร้าย
แผนที่เกมกว้างใหญ่เสียยิ่งกว่าอะไรดี ถ้าเพื่อนร่วมทีมของต้วนนั่วนั่วไม่มีปีกงอก
แค่เดินทางอย่างเดียวก็ต้องใช้เวลาหลายวัน
ตัวเธอเองก็พูดไว้แล้วไม่ใช่หรือไง “รอไปเถอะ”
ดูเหมือนระยะทางจะไม่ใกล้เลยจริง ๆ
ที่ไว้ชีวิตต้วนนั่วนั่วตอนนี้ ไม่ใช่เพราะความเมตตา
เพียงแต่ดูออกว่าอีกฝ่ายไม่เพียงไร้วิธีต่อต้าน ยังมีความต้องการแสดงออกที่รุนแรงผิดปกติ
ขอย้ำอีกครั้ง เจียงไหลชอบผู้เล่นแบบนี้
เธอถึงกับแจ้งให้เสิ่นชิงหรานมาฟังด้วยกัน
ทั้งสองร้องรับส่งต่อกัน บางครั้งสอดแทรกคำพูดของต้วนนั่วนั่ว เกือบทำให้อีกฝ่ายตายคาที่
ต้วนนั่วนั่วพูดเสียงรวยริน “ประมุขเหลียงช่างยิ่งใหญ่ เจตจำนงของเขาต่างหากคือประทีปส่องนำทางมนุษย์ในความมืดมิด”
เสิ่นชิงหรานไม่อยากเชื่อ “ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว ยังมีเรียกเจ้าสำนักอีกเหรอ?!”
เจียงไหล “อี๋...”
ต้วนนั่วนั่วเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เธออดไม่ได้ที่จะโต้ “ไม่ใช่เจ้าสำนักนั่น!”
พูดเร็วเกินไป เลยสำลักเลือดออกมาอีกหลายอึก
เจียงไหลถอนหายใจ “ทำไมเธอไม่รู้จักรักร่างกายตัวเองเลยนะ?”