เสิ่นชิงหรานทำตามวิธีที่เจียงไหลบอก
หลังจากประกอบลูกธนูหนึ่งดอกเสร็จ ก็กรีดมีดลงบนผิวลูกธนูทั้งสี่ด้าน
ให้อารมณ์เหมือนกำลังกรีดไส้กรอกแป้งทอดดอกไม้เลยทีเดียว
จากนั้น เล็งเป้า——
เจียงไหลกับหลินซีว่างหยุดห่างจากกระท่อมไม้ไม่กี่เมตร
“ฟิ้ว!”
เสียงเสียดอากาศดังขึ้น
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเสียบลงบนพื้นหิมะหน้ากระท่อมไม้พร้อมเสียงหวีดหวิว
ถ้ามันมีเท้าล่ะก็ มุมนี้คงปักกลางฝ่าเท้าพอดี
เจียงไหลกระตุกมุมปาก
เธอรู้อยู่แล้ว ว่าเสิ่นชิงหรานมีพรสวรรค์เกินใคร
“ปัง!”
สะเก็ดไม้ที่ถูกกรีดบนผิวลูกธนูระเบิดออกเพราะแรงเฉื่อยที่หยุดกะทันหัน!
หิมะนุ่มฟูรอบข้างเหมือนถูกฝ่ามือยักษ์ที่มองไม่เห็นตบพร้อมกัน
คลื่นหิมะสี่สายพวยพุ่งเป็นรูปกากบาท
ชั่วพริบตา ลูกธนูแบบเดิมอีกหลายดอกถูกยิงออกมา
ฝุ่นหิมะฟุ้งกระจาย เผยให้เห็นแผ่นแรงโน้มถ่วงที่เรียงรายอยู่ข้างใต้
หลินซีว่างสังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว “กับดักพวกนี้ถูกไอเทมกระตุ้นไม่ได้เหรอ?”
ด้วยความหนาแน่นของการเรียงแผ่นแรงโน้มถ่วงพวกนี้ สะเก็ดไม้ของลูกธนูสัมผัสกับพวกมันโดยตรงหลายครั้ง
แต่กลับไม่เคยกระตุ้นพวกมันเลย
มีฟังก์ชันป้องกันการแตะโดยไม่ตั้งใจด้วยนะ
เจียงไหลพยักหน้า
เธอทำมือ “โอเค” ให้เสิ่นชิงหราน
หลังจากไอเทมที่ซ่อนอยู่ใต้หิมะพวกนี้ถูกเปิดโปงออกมา ทางก็เดินง่ายขึ้นเยอะ
เธอเป็นแค่เด็กบอบบางอ่อนแอที่น่าสงสาร ในเมื่อยืนยันแล้วว่าอีกฝ่ายผิดปกติ
เจียงไหลไม่อยากใช้ค่าป้องกัน 1 แต้มของตัวเองไปเดิมพันว่าอีกฝ่ายมีกับดักไอเทมอะไรวางไว้หรือเปล่า
ให้เสิ่นชิงหรานยิง “ลูกธนูดอกไม้” ทั้งเร็วทั้งได้ผล
แค่ไม่กี่วินาทีก็บรรลุเป้าหมาย