หลินซีว่างยืนอยู่หน้าสุด
เจียงไหลอยู่ห่างจากด้านหลังเธอไปครึ่งก้าว
ถัดมา เสิ่นชิงหรานกับจิงอวิ๋นซิ่วยืนอยู่คนละฝั่ง
อวี๋ฉือยืนอยู่ท้ายขบวน ดึง"จิงเสียน"จนสุด
เมื่อเสียง “เริ่ม” ของเจียงไหลดังขึ้น
ลูกธนูก็พุ่งแหวกอากาศออกไป!
“เคร้ง”
ลูกธนูที่สามารถเจาะทะลุแมลงกลายพันธุ์ชนิดอื่นได้โดยตรง
เมื่อปะทะกับ"ราชางูหางกระดิ่งกลายพันธุ์"
กลับส่งเสียงดังราวกับกระแทกโลหะอย่างแรง
จากนั้นลูกธนูก็ตกลงพื้น ก่อนจะค่อย ๆ สลายไป
แต่บนตัว"ราชางูหางกระดิ่งกลายพันธุ์"กลับไม่มีแม้แต่ตัวเลขความเสียหายปรากฏขึ้น
“เกล็ดมันแข็งเกินไปแล้ว”
เสิ่นชิงหรานขมวดคิ้ว
“เกมบ้า ๆ นี่เสริมความแกร่งให้มันไปถึงขั้นไหนกันแล้วเนี่ย?”
เป็นงูก็ควรมีสภาพแบบงูสิ
ใส่ “เกราะ” เต็มตัวแบบนี้มันเรื่องอะไรกัน
ทันใดนั้น เสียง “หึ่ง ๆ” ที่วนเวียนอยู่ข้างหูทุกคนมาตลอดก็พลันเงียบหายไป
“ระวัง! มันจะโจมตีแล้ว!”
จิงอวิ๋นซิ่วรีบตะโกนเตือน
ยังไม่ทันสิ้นเสียง หัวงูที่อ้าปากกว้างจนเห็นเขี้ยวก็พุ่งมาอยู่ตรงหน้าพวกเขาในชั่วพริบตา
กลิ่นคาวเหม็นคลุ้งปะปนมากับลมร้อน จนชวนให้คลื่นไส้
หลินซีว่างเหวี่ยง"ขวานแห่งการตัดสิน"ออกไปทันที
คมขวานปะทะกับเขี้ยวแหลม ส่งเสียงเสียดสีบาดหู
ร่างเล็กจ้อยของเธอยืนอยู่เบื้องหน้าหัวงูขนาดมหึมา
ดูราวกับว่าวินาทีถัดไปจะถูกมันกลืนลงไปทั้งตัว
แต่เท้าทั้งสองข้างของหลินซีว่างจมลงในพื้นทราย เธอฝืนต้านไว้จนไถลถอยหลังไปไม่ถึงครึ่งเมตร
แล้วหยุดหัวงูไว้ได้ในที่สุด
เธอฉวยจังหวะกระโดดหลบไปด้านข้าง แยกไปยืนอีกตำแหน่งหนึ่งตามลำพัง