เสิ่นชิงหรานร้อนใจจนร้องลั่น
นับจากเหตุการณ์กับ 002 เมื่อเนิ่นนานก่อน เขาก็ไม่ได้สัมผัสถึงแรงกดดันรุนแรงขนาดนี้มาพักใหญ่แล้ว
ทุกระลอกคลื่นอากาศ ทุกสายหมอกแดงที่ลอยออกมา
ล้วนมีโอกาสทำให้ผิวหนังฉีกขาดเป็นแผลเหวอะหวะ
“เร็วเกินไปแล้ว”
ไกลออกไป อวี๋ฉือวาง"จิงเสียน"ลงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ร่างของเจียงไหลกับ"เงาจำลอง"เคลื่อนสลับกันอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
แม้เขาจะอยู่ห่างออกไปมากขนาดนี้
ต่อให้พยายามเล็ง"เงาจำลอง"อย่างสุดความสามารถ
เวลาที่ลูกธนูพุ่งไปถึงก็เพียงพอให้ทั้งสองสลับตำแหน่งกันอีกครั้งแล้ว
ข้อได้เปรียบของการโจมตีระยะไกลใช้ไม่ได้ในศึกนี้ชั่วคราว
“ระวัง!”
ร่างของจิงอวิ๋นซิ่วกระเด็นลอยออกไป
เจียงไหลยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าปลาย"แส้อ่อนแปดงู"ไว้
เลือดสีแดงเปรอะเปื้อนหนังสีเทาอมเขียว
ความเจ็บแล่นมาจากกลางฝ่ามือ
เจียงไหลไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เธอพันปลายแส้อ่อนไว้รอบมือหลายรอบ
หยุดแรงเหวี่ยงที่กำลังพาจิงอวิ๋นซิ่วปลิวถอยหลัง
สายตาของทั้งสองสบกัน
จิงอวิ๋นซิ่วพยักหน้าเล็กน้อย
แววตาของเจียงไหลวูบไหว ริมฝีปากเม้มแน่น
แต่เธอก็ยังออกแรงสะบัดข้อมือ เหวี่ยงอีกฝ่ายไปหา"เงาจำลอง"ฝั่งตรงข้าม
ในเวลาเดียวกัน หลินซีว่างเป่า"นกหวีดเงียบสีแดงสด"
เสิ่นชิงหรานเปิดฉากโจมตีพร้อมกัน!
พวกเขาดึงความสนใจของ"เงาจำลอง"ไว้ได้ไม่กี่วินาที
ทำให้มันโจมตีจิงอวิ๋นซิ่วที่พุ่งผ่านกลางอากาศไม่ทัน
อีกฝ่ายสะบัดแส้ยาวออกไป รัดคอ"เงาจำลอง"ไว้แน่น