พอเจียงไหลพูดจบ เสิ่นชิงหรานก็รู้สึกว่ารอบตัวเย็นลงไปสององศาอย่างไม่มีสาเหตุ
มีใครร้องไห้แล้วจงใจไม่ขยับลิ้นบ้าง?
ไม่ต้องพูดถึงคนเลย ต่อให้เป็นผีในหนังสยองขวัญ
ตอนร้องไห้ขู่เอาชีวิตคน ก็ยังไม่ถึงกับตั้งใจเล่น “วิชาลิ้น”
จงใจไม่ขยับลิ้นหรอก
เว้นแต่ว่าลิ้นของมันจะขยับไม่ได้ตั้งแต่แรก
พูดอีกอย่างก็คือ—
“มันไม่มีลิ้น”
จิงอวิ๋นซิ่วเอ่ยเสียงเรียบ
เจียงไหลดีดนิ้วดังเป๊าะ “ถูกต้อง!”
นี่เป็นความเป็นไปได้มากที่สุดในตอนนี้
เจ้าตัวที่ร้องไห้อยู่ด้านนอกประตู ไม่เพียงเท้าไม่แตะพื้น แต่ยังไม่มีลิ้นด้วย
เสิ่นชิงหรานลองจินตนาการภาพนั้นดู แล้วก็รู้สึกขนลุกวาบ
ตามเหตุผลแล้ว ผู้ชายเหล็กอย่างเขาที่ผ่านสมรภูมิดาบกระบี่มานับไม่ถ้วน
ไม่ควรกลัวสิ่งแปลกประหลาดพวกนี้
แต่บางครั้งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังอธิบายไม่ถูก
นี่คือ “กลัวผี” หรือเป็นปฏิกิริยาจากบาดแผลทางใจที่เกิดจากการระแวดระวังภัยขั้นสูงกันแน่
อวี๋ฉือสังเกตเห็นท่าทีของเขา จึงปลอบอย่างหวังดีว่า
“ไม่ต้องกลัว นายเป็นเด็กแนวเชียวนะ”
พูดจบ เขาก็มองเสิ่นชิงหรานอย่างคาดหวัง
ผ่านมาตั้งนานแล้ว ทักษะปลอบคนของเขาน่าจะพัฒนาขึ้นบ้างสิ
เสิ่นชิงหราน “……”
ต้องยอมรับว่าได้ผลมาก
พออวี๋ฉือเปิดปาก บรรยากาศสยองขวัญก็สลายไปทันที
เหลือเพียงความรู้สึกคันไม้คันมืออยากลงมือกับใครสักคน
เจียงไหล “ฮ่า ๆ” ……
……
เจ้าหญิงจะเรียก"ผู้พิทักษ์ใกล้ชิด"ก็เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้