เสิ่นชิงหรานดีใจจนเนื้อเต้น
แล้วก็หยิบแฮมชิ้นยักษ์ที่เพิ่งเจออยู่ข้าง ๆ ออกมา
เจียงไหลจ้องแฮมที่ประดับด้วยกลีบกุหลาบชิ้นเล็ก ๆ อยู่สองวินาที ก่อนจะเงียบไป
ต้องยอมรับว่ามันดูสวยมาก
น้ำผึ้งกุหลาบเคลือบอยู่บนแฮม ราวกับแสงอาทิตย์ยามเย็นอันเจิดจ้า
เจียงไหลจึงรับมันไว้ด้วยความยินดี
หอมฉุย!
"ชื่อ: แฮมหมักน้ำผึ้งกุหลาบ"
"แฮมชั้นเลิศที่เกิดจากความร่วมแรงร่วมใจของทั้งห้องครัว"
"รสเค็มหอมเข้ากันอย่างลงตัวกับกลิ่นหอมหวานของซอสน้ำผึ้งกุหลาบ เป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมา"
"เด็กบ้านข้าง ๆ ยังน้ำลายไหลจนร้องไห้"
แน่นอนว่าสิ่งที่เจียงไหลสนใจไม่ใช่ข้อความยกยอจากระบบ
แต่เป็นตัวอักษรสีชมพูที่ปรากฏขึ้นด้านล่างต่างหาก:
“ทำจาก ‘กุหลาบกลางวัน’ ซึ่งปลูกเป็นพิเศษในสวนดอกไม้ของราชอาณาจักร”
“ช่วยบรรเทาความตึงเครียดทางจิตใจและปลอบประโลมความเหนื่อยล้าได้ในระดับหนึ่ง”
“ไม่มีพิษ อร่อย อิ่มท้อง กินได้!”
เจียงไหลสังเกตเห็นว่าคำที่นกหวีดเงียบสีแดงสดใช้คือ "กุหลาบกลางวัน"
ไม่พูดก็แล้วไป พอพูดถึงขึ้นมา ก็ชวนให้คิดว่า
ที่นี่อาจจะมีกุหลาบราตรีอะไรทำนองนั้นอยู่ด้วยก็ได้
อืม... ดูท่าจะต้องไปสวนดอกไม้สักหน่อยแล้ว
เจียงไหลเคยเห็นข้อมูลเกี่ยวกับสวนดอกไม้ใน "กระดานประกาศพระราชวัง" มาก่อนด้วย
ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง—
“พี่ฉือ รอก่อน!”
เสียงเด็กสาวฟังดูกระวนกระวายดังมาจากด้านหลัง