สมาร์ตโฟนเก่าโทรมวางราบอยู่บนโต๊ะคอมพิวเตอร์สีลอก
หน้าจอแตกร้าวเป็นใยแมงมุม
หน้าจอสว่างค้าง โค้ดติดตามสีเขียวกะพริบวูบวาบอย่างบ้าคลั่งอยู่ใต้รอยร้าวของกระจก
โทรศัพท์เปิดลำโพงไว้
ข้างกันมีไมโครโฟนพลาสติกราคาเก้าหยวนเก้าสิบห่อส่งฟรีวางอยู่
ปลายสายมีเสียงหาวดังลั่นลอยมาก่อน
ตามด้วยเสียงฉีกถุงพลาสติกที่บาดหู
“กร๊อบ กร๊อบ”
มีคนกำลังเคี้ยวมันฝรั่งทอด
เสียงเคี้ยวกรอบ ๆ ดังผ่านไมโครโฟน ตรงเข้าสู่ช่องถ่ายทอดสดหลักของช่องกลาง
“หัวหน้า”
เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์
น้ำเสียงเนือย ๆ แหบพร่าราวกับยังงัวเงีย ทั้งยังฟังดูไม่ใส่ใจ
“ท่านกดสายด่วนสีแดงระดับสูงสุด”
ชายคนนั้นหยุดเคี้ยวแล้วกลืนลงคอ
“ผมนึกว่าฟ้าถล่มเสียแล้ว”
เขาหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์และหยิ่งผยองที่ฝังอยู่ในกระดูก
“แค่คดีเล็ก ๆ เงินค่าขนมสองร้อยล้าน ถึงกับต้องให้ผมสลับมาใช้บัญชีหลักเลยหรือไง”
เครื่องเสียงในสตูดิโอของช่องกลางขยายคำพูดหยอกล้อแผ่วเบานั้นดังขึ้นกว่าสิบเท่า
ส่งตรงไปยังโทรศัพท์และคอมพิวเตอร์หลายสิบล้านเครื่องทั่วประเทศ
ชาวเน็ตที่เพิ่งจมอยู่กับความหวาดกลัวจากภาพเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธถล่มพื้นที่เมื่อครู่ สมองก็รวนอีกครั้ง
กำแพงข้อความหยุดนิ่งไปสองวินาที
จากนั้นก็ระเบิดขึ้นเป็นวงกว้าง
“เมื่อกี้ผมได้ยินอะไรนะ? สองร้อยล้าน...คดีเล็ก ๆ?”
“หมอนี่กำลังกินมันฝรั่งทอดอยู่เหรอ? รู้ไหมว่าฝั่งโน้นเพิ่งตายไปหลายร้อยคน!”