หยดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนฟิล์มกันรอยของแท็บเล็ตโดยไม่มีสัญญาณเตือน
แตกกระจายเป็นหลายหยด
บนหน้าจอ เด็กหญิงตัวน้อยวัยหกขวบกำลังแทะแอปเปิ้ล
ภาพตัดกลับมาที่เมืองเจียงหนาน
ในห้องเช่าอบอ้าวห้องนั้น พัดลมดูดอากาศในครัวยังคงหมุนอย่างอ่อนแรง
ส่งเสียงกลไกดัง “ก๊อกแก๊ก”
ซูเฉินถือจานกระเบื้องสีขาวที่ขอบบิ่น เดินออกมาจากห้องครัว
กลิ่นเปรี้ยวหวานจากหมูผัดน้ำมันร้อน ๆ ผสมกับกลิ่นหอมของกระเทียมไหม้เล็กน้อย ลอยกระจายไปทั่วห้องนั่งเล่นแคบ ๆ
ผ้ากันเปื้อนลายตารางสีเทาที่เอวของเขายังไม่ได้ถอด
ตรงกระเป๋าด้านขวามีคราบซีอิ๊วขนาดเท่าเล็บมือเปื้อนอยู่
จานกระเบื้องสีขาวถูกวางลงบนโต๊ะชาที่สีถลอก
กระเบื้องกระทบแผ่นไม้ ส่งเสียงทึบเบา ๆ
ปลายนิ้วของซูเฉินถูกก้นจานลวก
เขาชักมือกลับอย่างรวดเร็ว พลางบีบติ่งหูตัวเองเบา ๆ
“ถังถัง กินตอนร้อน ๆ นะ”
ซูถังนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาผ้าสีเบจ ขาสั้น ๆ ทั้งสองข้างพับอยู่ตรงหน้า
มือซ้ายของเธอกำแอปเปิ้ลฟูจิสีแดงครึ่งผลที่ถูกแทะจนเป็นหลุมพรุน
มือขวายื่นลงไปในจานโดยตรง หยิบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานชิ้นหนึ่งที่ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา
ปากน้อย ๆ มันเยิ้มกัดซี่โครงไปหนึ่งคำ
น้ำซอสเข้มข้นเลอะปลายจมูกของเธอในพริบตา วาวระยิบระยับ
อีกฝั่งของโต๊ะชา โทรทัศน์กำลังเปิดอยู่
มันเป็นทีวีสีเก่าขนาด 21 นิ้ว มุมทั้งสี่ของหน้าจอเริ่มมืดหม่น
แม้สัญญาณถ่ายทอดสดของช่องกลางจะถูกตัดไปแล้ว
แต่สถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นและสื่อออนไลน์รายใหญ่ต่างยังคงฉายภาพบันทึกเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมาอย่างบ้าคลั่ง
บนหน้าจอ
เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธอาปาเช่สิบสองลำลอยนิ่งอยู่เหนืออาณาจักรวาเฉิง
ขีปนาวุธเฮลไฟร์สีแดงเข้มลากเปลวไฟยาวเหยียดตามหลัง
พุ่งดิ่งเข้าไปในซากปรักหักพังของศูนย์กลางหลอกลวง
“ตูม!”
ลำโพงคุณภาพต่ำของโทรทัศน์ส่งเสียงระเบิดแตกพร่า