ตรามังกรดำเกาะตรึงอยู่บนหน้าจอของผู้ชมหลายสิบล้านคน
เครื่องปรับอากาศในห้องถ่ายทอดสดถูกเปิดไว้ที่สิบแปดองศา
แต่แผ่นหลังของจางต้าหมิงกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อร้อน
เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกโชก แนบเหนอะหนะอยู่กับเนื้อหนัง
เขากำวิทยุสื่อสารไว้แน่น นิ้วโป้งกดปุ่มสนทนาค้างจนเล็บซีดขาว
“ชั้นสอง! ชั้นสองมัวทำอะไรกันอยู่! ตัดสัญญาณมันเดี๋ยวนี้!”
ในวิทยุมีเพียงเสียงสัญญาณรบกวนแหลมบาดหู
ห้องควบคุมการถ่ายทอดสดชั้นสอง
ผู้ช่วยผู้กำกับคว้าผมที่บางอยู่แล้วด้วยสองมือ แล้วกระชากลงอย่างแรง
หนังศีรษะถูกดึงจนแดงก่ำ
แผงควบคุมสามแถวตรงหน้าดับสนิท ไฟแสดงสถานะสีแดงเขียวไม่เหลือสักดวง
จอมอนิเตอร์ที่แบ่งภาพจากกล้องหลายสิบมุมไว้ กลับกลายเป็นสีดำมืดสนิทเหมือนกันหมด
มีเพียงมังกรยาวที่ประกอบขึ้นจากโค้ด กำลังเคลื่อนว่ายอย่างเชื่องช้าอยู่ตรงกลางจอ
“ไม่ได้ผล... ปุ่มควบคุมแบบกดด้วยมือใช้การไม่ได้แล้ว”
เสียงผู้ช่วยผู้กำกับแหบแห้ง ราวกับกลืนทรายเข้าไปทั้งกำมือ
“พวกเราถูกยึดระบบสวนกลับ! อีกฝ่ายชิงสิทธิ์ควบคุมสูงสุดของระบบไปแล้ว!”
จางต้าหมิงวิ่งพรวดขึ้นบันไดเหล็ก
รองเท้าหนังลื่นไถลบนขั้นบันไดเหล็ก เข่ากระแทกขอบราวอย่างแรง
เขาไม่มีเวลานวดเข่า จึงลากขากะเผลกพุ่งชนประตูห้องควบคุมจนเปิดออก
“ถอดปลั๊ก! สับสวิตช์ไฟหลักลงเดี๋ยวนี้!”