เซียวซีถังตะโกนเสียงดังลั่น ลู่ฮวนเกอก้าวพลาดแทบพลัดตกจากขั้นบันได
เกรงจะเปิดเผยตัวตน นางจึงกดผ้าคลุมหน้าลงตามสัญชาตญาณ
เกิดอะไรขึ้น เหตุใดคนพวกนี้จึงจ้องมองนาง?
จูฮ่วนมองหญิงคลุมหน้าซึ่งดูตื่นตระหนกผิดปกติ พลางหรี่ตาลง
ไม่กล้าแสดงใบหน้า ย่อมน่าสงสัย!
โบกมือใหญ่ เหล่ามือปราบก็กรูเข้าโอบล้อมลู่ฮวนเกอทันที
จูฮ่วนตวาดถาม “เจ้าเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?”
ลู่ฮวนเกอข่มใจให้สงบ “ข้า ข้ามาดูพิจารณาคดี เหตุใดเล่า?”
นางก็เพียงมาดูการพิจารณาคดีจริง ๆ เพียงเพราะแอบออกมา จึงอดหวั่นใจไม่ได้
ทั้งยังสวมชุดสาวใช้ จึงยิ่งมิอาจให้ใครจดจำได้
จูฮ่วนถาม “แล้วเจ้าปิดหน้าบังตาไว้ทำไม?”
เซียวเป่ยยวนฟังเสียงก็จำนางได้ จงใจแกล้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก “คงเป็นเพราะหน้าตาอัปลักษณ์กระมัง!”
ลู่ฮวนเกอกัดกรามกรอด พยายามข่มโทสะไว้สุดกำลัง
สถานการณ์ยามนี้ไม่สู้ดี คงต้องคิดหาทางถอนตัวก่อน
นางหลุบสายตาลง แสร้งอ่อนแอ “ข้าเป็นผื่น หมอว่าโดนลมมิได้...อา!”
เซียวซีถังมือไวดั่งตาไว กระชากผ้าคลุมหน้าของนางลงฉับ “ลู่ฮวนเกอ เป็นเจ้าจริง ๆ!”
ลู่เว่ยอิ่นแสร้งประหลาดใจ “เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่?”
นางสังเกตเห็นลู่ฮวนเกอตั้งแต่บนศาลแล้ว
แม้ลู่ฮวนเกอจะมิได้ปริปากตลอด แต่ทว่านางอยากเห็นพี่สาวเคราะห์ร้ายเหลือเกิน แววตาร้อนแรงจนแทบกลั่นเป็นรูปธรรมได้
โดยเฉพาะตอนเจ้าอิ้วซิ่นสั่งลงอาญา ต่อให้ผ้าคลุมบังหน้าไว้ ก็ยังเห็นความตื่นเต้นและรอคอยมิไหวจากดวงตา อยากมิสังเกตก็ยาก
ดูเรื่องสนุกเสร็จแล้วก็จะจากไป ไหนเลยจะมีเรื่องง่ายดายเช่นนั้น?
เมื่อเห็นว่าถูกเปิดโปงแล้ว ลู่ฮวนเกอยกมือทาบอก ดูอ่อนแอระทวย ใบหน้าเปี่ยมห่วงใย “ได้ยินว่าพี่สาวถูกนำตัวขึ้นศาล ข้าเป็นห่วงจึงมาดู...พี่สาวไม่เป็นไรก็ดี ข้าก็วางใจแล้ว”
ถ้อยคำที่นางเอ่ย เซียวซีถังไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว
“นายทหารเสนาธิการจู เรื่องของตระกูลลู่คาดว่าท่านคงเคยได้ยินบ้าง ลู่ฮวนเกอคนนี้ หน้าตาอ่อนแอแต่ใจคอโหดเหี้ยม ก่อนหน้านี้วางยาพิษบนกำไล เกือบคร่าชีวิตลู่เว่ยอิ่น แผนหนึ่งไม่สำเร็จก็เกิดอีกแผน ข้าสงสัยว่านางคือผู้บงการเบื้องหลังที่บีบให้โจวเสี่ยวจวี๋ใช้ชีวิตตัวเองมาใส่ร้ายลู่เว่ยอิ่น”