ราตรีไร้ดาวจันทร์ ในตรอกเปลี่ยว เงารางเลือนพลิกกายข้ามกำแพงว่องไว
ลู่จิ้นเฉียนอิงแผ่นหลังพิงกำแพง หัวใจเต้นระรัวในอก
หากเขาสามารถหยั่งรู้ความลับที่ลู่เว่ยอิ่นปกปิดไว้ และใช้มันเป็นเครื่องข่มขู่ มิเพียงช่วยฮวนเอ๋อร์ออกมาได้ ยังอาจอาศัยมือนางบีบบังคับคนสกุลเซียวให้ทำธุระแทนตน
เขายกมือขยี้ใบหน้าเร่งสติ ลู่จิ้นเฉียนตัดสินใจตามไป
ฟากกำแพงเป็นตรอกมืดอีกสาย คดเคี้ยวลดเลี้ยว แตกกิ่งซอยมากมาย โชคดีที่ลู่เว่ยอิ่นกับพวกเดินไม่เร็วนัก เขาจึงไม่ถึงกับคลาดสายตา
ตลอดทางแอบตาม ลู่จิ้นเฉียนเห็นลู่เว่ยอิ่นเข้าเรือนเล็กสุดตรอก
เขาคลำมาถึงใต้กำแพงเรือน กำลังจะพลิกตัวเข้าไป จู่ ๆ ข้อเท้าก็ชา เข่าทรุด พุ่งชนกำแพงเต็มแรง
ในเรือน ฉิวเยว่เปิดประตู เชิญลู่เว่ยอิ่นกับฉ่ายเซียงเข้าไป
“คุณหนู!” ฉิวเยว่คุกเข่าต่อหน้าลู่เว่ยอิ่น ไม่กล่าววาจาใด โขกศีรษะสามคราดก่อน “คุณหนูเมตตายิ่ง ฉิวเยว่ไม่มีวันลืมพระคุณ”
แสงเทียนทาบลงบนใบหน้างามใสดุจหิมะแรกของลู่เว่ยอิ่น หนึ่งเย็นหนึ่งอุ่น ตัดกันชัดเจน
“เจ้าช่วยข้านำของออกมา ข้าช่วยเจ้าสะสางปัญหาพี่ชายเจ้า การค้าที่เป็นธรรม หาได้เกี่ยวโยงถึงบุญคุณอันใด”
นางยักคางนิดหนึ่งเป็นเชิงส่งสัญญาณ ฉ่ายเซียงวางห่อของหนักอึ้งลงบนโต๊ะ
คลี่ออก เงินแท่งขาววาววับแสบตา
ลู่เว่ยอิ่นกล่าว “ข้าดูแล้ว อาการบาดเจ็บของเจ้าก็ใกล้หายดี ที่นี่มีเงินร้อยตำลึง เพียงพอให้เจ้าเปลี่ยนที่อยู่ตั้งตัวได้”
ฉิวเยว่เบิกตากว้าง
คนผอมย่อมตาโต ยามนี้ยิ่งเบิกกว้างกว่าเดิม
“คุณหนูจะให้ข้าไปหรือ”
ช่วยนางสะสางปัญหา หาที่พำนักให้ ยังให้เงินรักษาแผล
นางคิดมาตลอดว่าลู่เว่ยอิ่นเห็นว่านางมีประโยชน์ ต้องการให้นางอยู่ข้างกาย
ลู่เว่ยอิ่นย้อนถาม “ไม่เช่นนั้นเล่า”
ฉ่ายเซียงแสดงท่าทีไม่พอใจ “จัดการเรื่องให้เจ้าแล้ว ยังให้เงินมากมายเช่นนี้ เจ้ายังต้องการอันใดอีก”
“มิใช่ มิใช่ ท่านเข้าใจผิด ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียง...”
ฉิวเยว่เงยหน้ามองลู่เว่ยอิ่น ความหวาดหวั่นในใจเปลี่ยนเป็นประกายน้ำในดวงตา “ข้าไม่ต้องการเงิน ข้าอยากอยู่ข้างกายคุณหนู รับใช้คุณหนู ซักล้าง ทำครัว กวาดถู ซาวเสื้อผ้า ข้าทำได้ทั้งนั้น”