กลับจากจวนอ๋องเจา ลู่เว่ยอิ่นก็ฝันประหลาดถึงขนมเปาะทอด
ขนมเปาะทอดก้อนหนึ่งใหญ่โตราวภูเขา ทับกายนางอยู่ นางพยายามดิ้นรนคลานออกมา จวนเจียนจะเหลือเพียงเท้าสุดท้ายที่ถูกกดทับ
รวบรวมแรงทั้งหมดกระแทกออกไป ก็ได้ยินเสียง 'ตุ้บ' ส้นเท้ากระทบเตียง ทั้งร่างพลันตื่น
"คุณหนู?"
เจียนเจียนได้ยินความเคลื่อนไหว รีบยกตะเกียงเข้ามา "เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?"
ลู่เว่ยอิ่นส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ถึงยามใดแล้ว?"
"เพิ่งผ่านยามอิ๋นสามเค่อ ฟ้ายังไม่สว่าง นอนต่ออีกสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ!"
"ไม่ล่ะ"
ลู่เว่ยอิ่นสวมรองเท้าลงจากเตียง
เห็นเจียนเจียนกำลังจะหยิบชุดฝึกยุทธ์ ลู่เว่ยอิ่นกล่าวว่า "วันนี้ไม่ไปฝึกแล้ว"
ฟ้าพึ่งสว่างเต็มที่ เซียวซีถังก็หิ้วตุ้มน้ำหนักหินที่เขารักมา พบลู่เว่ยอิ่นสวมชุดกระโปรงทั้งร่าง ฉงน "เจ้าก็จะใส่ชุดนี้หรือ?"
ลู่เว่ยอิ่นค่อย ๆ กินอาหารเช้าอย่างเนิบนาบ "วันนี้ไม่ไป เจ้าฝึกเองเถิด"
"ทำไมถึงไม่ไป?" เซียวซีถังเริ่มร้อนใจ
วางตุ้มน้ำหนักหินไว้ที่ลานบ้าน แล้วเดินมานั่งตรงข้ามลู่เว่ยอิ่น
"เจ้าไม่รู้ ลู่จิ้นคุนกลับไปสำนักยุทธ์เมื่อวาน ครูฝึกเป็นห่วงว่าแผลเขายังไม่หาย เดิมทีไม่ตั้งใจให้เข้าร่วมการฝึกประลอง แต่เขากลับเป็นฝ่ายเริ่มท้าข่งรอง เจ้าลองเดาดูสิ แค่ธูปครึ่งดอก เขากลับทำให้ข่งรองล้มลงได้"
ตอนฝึกด้วยกัน เซียวซีถังมักจะเอ่ยถึงผู้คนในสำนักยุทธ์ ลู่เว่ยอิ่นจึงรู้จักข่งรองที่เขาพูดถึง
"ตอนนี้เจ้าก็เอาชนะข่งรองได้แล้วไม่ใช่รึ?" น้ำเสียงลู่เว่ยอิ่นราบเรียบ ไม่สะทกสะท้าน
"นั่นไม่เหมือนกัน! โอกาสชนะระหว่างข้ากับข่งรองคือห้าต่อห้า ถ้าอยากชนะ ต้องออกแรงถึงขั้นดูดนมแม่เลยทีเดียว แต่ไอ้วัวพยศลู่จิ้นคุนนั่น เขาบดขยี้ข่งรองอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะกำลังฮึกเหิม บ้าคลั่งเสียจริง"
เซียวซีถังทำหน้าจริงจัง "ข้าแทบสงสัยว่าตอนที่เขารักษาแผล กินยาผิดหรือเปล่า ดันไปเปิดเส้นลมปราณอินตู้เอ้อร์ม่ายโดยบังเอิญ"
ลู่เว่ยอิ่นผงกหัวราวกับมีธุระสำคัญ "อืม ให้คุณชายใหญ่ไปสืบเสาะให้เจ้าดู หากมียาวิเศษเช่นนั้นจริง ก็จะมาทำให้เจ้ากินดูบ้าง"
เซียวซีถังขี้เกียจพูดไร้สาระกับนาง ลุกขึ้นจะเดินจากไป