ณ หอเซียนซิ่ว เซียวเป่ยยวนถือถาดขนมพุทราหน้าทองน้ำตาลแดง ได้ยินว่าเซียวซีถังใช้ขนมกุยช่ายน้ำใสหลอกล่อลู่เว่ยอิ่นให้เป็นอาจารย์ จึงส่ายหน้าอย่างขบขัน
“ช่างขาดความจริงใจยิ่งนัก อย่าตอบตกลงเขาเลยเจ้าค่ะ ให้เขาจัดโต๊ะไหว้ครูเสียให้ดี ข้าจะไปร่วมเป็นสักขีพยานด้วย ฮ่าๆ”
นางน้อยมักหาเรื่องพี่ชายโดยไม่กลัวเรื่องวุ่นวาย หวังเพียงดูความสนุกสนาน
ลู่เว่ยอิ่นยักไหล่ “สายไปแล้ว ข้าตอบตกลงไปแล้ว”
หากจะว่าไปแล้วก็มิใช่การเป็นอาจารย์ เพียงให้นางชี้แนะการฝึกฝน เพื่อให้เขายกระดับพลังได้เร็วขึ้น และเอาชนะลู่รองให้ได้
เรื่องนี้สำหรับลู่เว่ยอิ่นแล้วมิได้ยากเย็นอันใด อีกทั้งนางก็ยินดีที่เห็นลู่จิ้นคุนต้องเผชิญความลำบาก ดังนั้นจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย
“ท่านก็ใจง่ายเกินไปแล้ว”
ลู่เว่ยอิ่นชี้ที่ปากตน “ขนมกุยช่ายยังกลืนลงคอไปแล้ว ข้าจะไปล้วงคอคืนออกมาได้อย่างไรเล่า!”
นางพูดหยอกเย้าอย่างจริงจัง เซียวเป่ยยวนหัวเราะจนตัวงอไปมา
“อย่ามัวแต่หัวเราะ รีบกินเถิด”
เซียวเป่ยยวนกินขนมพุทราชิ้นหนึ่งหมดในไม่กี่คำ ลู่เว่ยอิ่นถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
“พอได้ เพียงแต่ดูเหมือนจะขมเล็กน้อย?” เซียวเป่ยยวนหยิบขึ้นมาสูดดม กลิ่นพุทราปนด้วยกลิ่นยาสมุนไพร “รสชาติแปลกๆ น่ะ”
ลู่เว่ยอิ่นกล่าวว่า “แปลกก็ถูกแล้ว ในนี้มียาบำรุงรักษาอาการมดลูกเย็นและปรับสมดุลลมปราณกับเลือดอยู่ เจ้าดื่มยาไม่ลงมิใช่หรือ ทำเป็นขนมพุทราจะดีกว่าไหมเล่า?”
น้ำตาลแดงและพุทราหวานช่วยลดทอนรสขมส่วนใหญ่ ทั้งยังบำรุงเลือดอีกด้วย
“พี่ใหญ่ ช่างดียิ่งนัก!”
เซียวเป่ยยวนโอบแขนลู่เว่ยอิ่น ซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้
เรื่องที่นางเองมิเคยใส่ใจ คาดไม่ถึงว่าพี่ใหญ่จะใส่ใจ และยังทำขนมพุทราที่ใช้แทนน้ำยาได้ให้
ลู่เว่ยอิ่นยิ้มพลางลูบศีรษะนางเบาๆ “ข้ามิกล้ารับความดีความชอบนี้ ยาเป็นของไฉโหรวผู้จัดเตรียม ขนมพุทรานางก็เป็นผู้ทำ ส่วนเดียวที่ข้ามีส่วนร่วมคือชิมรสแทนเจ้า”
“ข้าไม่สน พี่ใหญ่ดีเลิศ ดีเป็นหนึ่งใต้หล้า!”
เพื่อมิให้เปลืองน้ำใจของลู่เว่ยอิ่น เซียวเป่ยยวนกินขนมพุทราหมดทั้งถาด แล้วดื่มน้ำอีกเล็กน้อย ท้องลมแน่นกลมดิก