ณ หน้าจวนโหว ลู่เว่ยอิ่นและเซียวเป่ยยวนก้าวขึ้นรถม้า เซียวซีถังขี่ม้า ทั้งสามกำลังจะออกเดินทาง ก็มีผู้หนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากจวน
“คุณชายคุณหนูโปรดรอก่อน ไท่จวินก็จะไปด้วยเช่นกันเจ้าค่ะ”
เซียวเป่ยยวนโผล่ออกมาจากหน้าต่างรถ รู้สึกประหลาดใจ “เหตุใดจู่ๆ ก็เปลี่ยนใจจะไปเล่า”
ไท่จวินแห่งจวนโหวปกติเก็บพระองค์เงียบ ไม่โปรดความวุ่นวาย งานมงคลสมรสของสกุลเจี่ยงครั้งนี้ก็ปฏิเสธไปแล้ว เพียงให้พวกเด็กๆ ไปร่วมแสดงความยินดีแทน เหตุใดจึงเปลี่ยนพระทัยกะทันหัน
เซียวซีถังกลับไม่คิดมาก “ท่านย่าจะเสด็จก็เสด็จ พวกเราคอยอยู่ก็แล้วกัน”
ทว่าลู่เว่ยอิ่นกลับคิดมากไปอีกขั้น
ไท่จวินได้ส่งข่าวไปยังสกุลเจี่ยงอย่างชัดเจนแล้วว่าจะไม่ไป พอถึงวันกลับเปลี่ยนพระทัยกะทันหัน หรือว่าในงานแต่งวันนี้จะมีเหตุร้ายใดเกิดขึ้น
สกุลเจี่ยงและสกุลเสวี่ยเร่งจัดงานมงคลก็เพราะเรื่องที่ทะเลสาบเป้าเยวี่ย ลู่เว่ยอิ่นพลันเชื่อมโยงถึงองค์ชายอ๋องเย่
ชาติก่อน นางกับอ๋องเย่เซวียนหยวนเฮ่อรวมแล้วก็พบกันไม่กี่ครั้ง เพียงรู้ว่าผู้นี้ทำตัวแปรปรวน อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ถึงขั้นเคยทำให้องค์รัชทายาทปวดพระเศียรนัก
มือเรียวปัดผ่านข้างหู ทำทีเป็นเกล้าผม แล้วถือโอกาสถอดตุ้มหูข้างหนึ่งลงมา ลู่เว่ยอิ่นเอ่ยว่า “ตุ้มหูข้าหล่นไปข้างหนึ่ง ข้าจะกลับไปเปลี่ยน”
เซียวเป่ยยวนพยักหน้า “เจ้าค่ะ”
ลู่เว่ยอิ่นก้มตัวลงจากรถ เซียวซีถังถาม “จะไปไหน ท่านย่าก็จะมาแล้ว”
เซียวเป่ยยวนชะโงกไปตอบที่หน้าต่างรถ “ตุ้มหูของพี่หญิงหล่น”
“หล่นก็ให้สาวใช้ หยิบอะไรมาเปลี่ยนสักคู่ก็พอ เหตุใดต้องกลับไปด้วยตนเอง”
เซียวเป่ยยวนถลึงตาใส่เขา “เรื่องของสตรี เจ้าไม่เข้าใจ!”
ตุ้มหูต้องเข้ากับอาภรณ์และปิ่นปักผม จะหยิบสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร
ทิ้งเสียงสนทนาของพี่น้องไว้เบื้องหลัง ลู่เว่ยอิ่นมุ่งหน้ากลับไปยังเชียนจือเก๋อ เปลี่ยนตุ้มหูคู่หนึ่ง แล้วกำชับให้เจียนเจียนไปตามฉู่เฟิงตามวิธีเดิม
ก่อนหน้านี้ที่ทะเลสาบเป้าเยวี่ย นางออกหน้าเข้าช่วยเหลือเสวียหมิงจู ด้วยนิสัยของเซวียนหยวนเฮ่อที่ผูกพยาบาทแม้เรื่องเล็กน้อย หากไปหาเรื่องที่สกุลเจี่ยงย่อมต้องคิดบัญชีนางด้วยเป็นแน่