เวินหร่วนแทบจะหนีออกมาจากโรงพยาบาล สายลมยามค่ำคืนพัดพาความเย็นปะทะใบหน้า เธอพยุงตัวกับเสาไฟถนนแล้วอาเจียนแห้งอย่างรุนแรง
ความคลื่นเหียนในท้องพลุ่งพล่านเป็นระลอก รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่กลับอาเจียนอะไรออกมาไม่ได้ น้ำตาหยดลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเยียบ แผ่เป็นคราบน้ำสีเข้ม
ภาพที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำมาสิบปีพรั่งพรูออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับน้ำหลากที่เขื่อนแตก
วันเกิดอายุสิบห้าปีของเธอ คนขับรถมารับเธอกลับไปพักที่ตระกูลเวิน
เวินช่าวคังกับเจ้าซิ่วยหวินจัดงานวันเกิดให้เธอ วันนั้นเธอมีความสุขมาก คิดว่าในที่สุดพ่อกับแม่ก็ยอมรับให้เธอกลับมาแล้ว
แต่คืนนั้นเอง หลังจากเธอเพิ่งเข้านอนได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงลูกบิดประตูหมุนเบา ๆ
เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เงาดำสายหนึ่งก็ทาบลงมาบนเตียงแล้ว
กลิ่นบุหรี่และเหล้าฉุนจัด กับใบหน้าของเวินช่าวคังที่บิดเบี้ยวด้วยความปรารถนา ประทับชัดลงในดวงตาของเธอชั่วขณะที่สายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้า
เขากดเธอไว้ ฝ่ามือหยาบกร้านปิดปากเธอแน่น มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้ชุดนอน ลูบไล้ต้นขาของเธอ
ปลายนิ้วอุ่นชื้นเหนียวเหนอะชวนคลื่นไส้ ไล่สูงขึ้นมาเรื่อย ๆ
เธอดิ้นรนสุดกำลัง เล็บจิกแขนเขาจนเป็นรอยเลือดลึก ส่งเสียงร้องอู้อี้ สุดท้ายอาศัยเสียงฟ้าร้องเป็นฉากบัง เธอรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายถีบเขาออก ก่อนจะคลานหนีออกจากห้องนอนทั้งสะเปะสะปะไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าซิ่วยหวิน
เจ้าซิ่วยหวินเห็นสภาพของเธอก็ทั้งเจ็บปวดทั้งลนลาน รีบถามไถ่ แต่เมื่อเธอพูดความจริง สิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่คำปลอบโยน หากเป็นฝ่ามือตบอย่างแรง