หัวใจของเวินหร่วนจมวูบ “ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวจะไปดูเดี๋ยวนี้”
“ได้ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” เฮ่อฮวาฮวาถามย้ำอย่างเป็นห่วง
เวินหร่วนรู้สึกอบอุ่นในใจ “ฉันไม่เป็นไร”
หลังวางสาย เธอก็กดเปิดลิงก์ที่เฮ่อฮวาฮวาส่งมา เห็นว่าเมื่อคืนตอนดึกเจียงวั่นซิงโพสต์วิดีโอหนึ่งคลิป
ในคลิปกล่าวว่าหลินเชี่ยเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ ทั้งที่อยู่ในวัยที่ดีที่สุดกลับต้องจากไป และหวังว่าตำรวจจะคืนความยุติธรรมให้เธอโดยเร็ว
ดูวิดีโอจบ เวินหร่วนก็ขมวดคิ้วแน่น
ทำไมเจียงวั่นซิงถึงต้องเปิดเผยเรื่องนี้?
เพื่อกดดันตำรวจหรือมีเหตุผลอื่น?
นิ้วของเวินหร่วนเลื่อนลงไปด้านล่าง ในช่องแสดงความคิดเห็นมีแต่คำปลอบใจและความเห็นอกเห็นใจ
ถึงขั้นมีคนบอกว่า ผู้อำนวยการเจียงจะต้องช่วยเจียงวั่นซิงสืบเรื่องของลูกพี่ลูกน้องให้กระจ่างแน่นอน
เวินหร่วนไม่ได้อ่านต่อ เธอลองค้นหารูปที่เฮ่อฮวาฮวาพูดถึง แต่หาไม่เจอแล้ว
คงถูกตำรวจไซเบอร์ลบไปแล้ว
เวินหร่วนกินอาหารเช้าอย่างไร้รสชาติ จากนั้นก็นอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงจนหลับไม่ลง
พอนึกถึงสภาพศพของหลินเชี่ย เธอก็เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
ตกลงเป็นใครกัน ถึงได้โหดร้ายกับเธอขนาดนั้น?
เวินหร่วนพักอยู่บ้านสองวัน วันที่สามก็กลับไปที่สถาบันการแปลระดับสูง
เพิ่งมาถึงออฟฟิศ เธอก็รู้สึกได้ว่าสายตาที่เพื่อนร่วมงานมองเธอแปลกไปเล็กน้อย
เวินหร่วนไม่ได้ใส่ใจ เดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง
เธอเพิ่งนั่งลง เฮ่อฮวาฮวาก็มาถึง พอเห็นเธอก็เบิกตาเป็นประกาย “หร่วนหร่วน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ฉันไม่เป็นไร” เวินหร่วนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย