เวินหร่วนถูกเฮ่อฮวาฮวาดึงจนสะดุ้ง “บนโลกออนไลน์เกิดอะไรขึ้น?”
“เมื่อวานเจียงวั่นซิงเผลอพูดตอนให้สัมภาษณ์ บอกว่าเธอเป็นคนสุดท้ายที่เจอหลินเชี่ย!”
เฮ่อฮวาฮวาพูดอย่างร้อนใจ “ตอนนี้คนบนเน็ตด่าเธอกันเต็มไปหมด พูดกันไปสารพัด… ดูสิ!”
เธอยื่นโทรศัพท์ให้เวินหร่วนดู
บนหน้าจอเป็นภาพแคปจากคลิปสัมภาษณ์ของสื่อกระแสหลักแห่งหนึ่ง พาดหัวเขียนว่า 【เจียงวั่นซิงสะอื้นพูดถึงลูกพี่ลูกน้องที่ถูกฆาตกรรม: เพื่อนร่วมงานคนสุดท้ายที่เจอเธอ ตอนนี้คงรู้สึกไม่ดีแน่】
ส่วนช่องแสดงความคิดเห็นด้านล่างเดือดพล่านไปหมดแล้ว—
“เพื่อนร่วมงานคนสุดท้ายที่เจอ? ก็เวินหร่วนคนนั้นไม่ใช่เหรอ? คนที่ก่อนหน้านี้มีข่าวฉาวกับอดีตคู่หมั้นน่ะ!”
“เธอต้องมีปัญหาแน่! ไม่อย่างนั้นหลินเชี่ยเจอเธอแล้วจะเกิดเรื่องได้ยังไง?”
“นักข่าวเจียงน่าสงสารจัง ลูกพี่ลูกน้องตายไปแล้วยังต้องช่วยพูดแทนฆาตกร ใจดีเกินไปแล้ว…”
“สอบสวนเธอ! สอบสวนให้ละเอียด! ต้องคืนความเป็นธรรมให้หลินเชี่ย!”
เวินหร่วนไล่อ่านไปทีละข้อความ ปลายนิ้วค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมเมื่อวานผู้หญิงสามคนนั้นถึงมาดักเธออยู่หน้าคอนโดแล้วเล่นงานเธอ หาว่าเธอเป็นฆาตกร เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลย
พวกเธอต้องเห็นบทสัมภาษณ์ของเจียงวั่นซิง แล้วเชื่อสนิทใจว่าเธอคือ “ฆาตกรที่ทำให้หลินเชี่ยตาย” ถึงได้วิ่งมาระบายความแค้น…
ความหนาวเหน็บในใจเธอยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เจียงวั่นซิงแค่ “เผลอพูดออกไปโดยไม่ตั้งใจ” จริงหรือ?
หรือว่า…ที่จริงเธอตั้งใจทำตั้งแต่แรก?
“หร่วนหร่วน ตอนนี้จะทำยังไงดี? เธอคิดอะไรออกไหม? จะปล่อยให้โดนใส่ร้ายลอย ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!”