วันรุ่งขึ้น ฟ้าโปร่งอากาศสดใส
ฉีจินเยว่เดินออกจากโรงแรม เริ่มต้นการเดินทางกลับไปยังโรงเรียน
วันหยุดยาววันชาติจบลงแล้ว ทั่วทุกแห่งเข้าสู่ช่วงพักผ่อนชั่วคราวหลังผ่านฤดูท่องเที่ยว
เดือนตุลาคมย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง แม้อุณหภูมิทางใต้จะยังไม่ลดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่อากาศก็เย็นสบายขึ้นเล็กน้อย
หลูฮุยนั่งจัดแฟ้มประวัติและแผนการฝึกของนักศึกษาใหม่รุ่นนี้อยู่ในห้องทำงาน
“ก๊อก ๆ ๆ”
“เข้ามา” เขาตอบโดยไม่เงยหน้า
ฉีจินเยว่เดินไม่กี่ก้าวมาหยุดหน้าโต๊ะทำงานของเขา “อาจารย์ ฉันมาขอยกเลิกการลาแล้วค่ะ”
เสียงคุ้นหูอยู่บ้าง
วินาทีถัดมา
หลูฮุยเงยหน้าพรวดขึ้นทันที
พอเห็นใบหน้าของฉีจินเยว่ชัด ๆ เขาก็ขึ้นเสียงสูงกว่าเดิมสองระดับอย่างไม่อยากเชื่อ “ฉีจินเยว่?!”
ฉีจินเยว่พยักหน้า “ใช่ค่ะ!”
เมื่อรู้ตัวว่าท่าทีเสียอาการ หลูฮุยก็รีบกลับมาสงบตามปกติ
“กลับมาแล้วเหรอ?”
“ค่ะ ต้องรบกวนอาจารย์จัดการเรื่องลาของฉันด้วยนะคะ”
“ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง... เธอ...” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง
ฉีจินเยว่ไม่ได้ลาหยุดกิจธุระ แต่ได้รับคำสั่งโยกย้ายจากผู้บังคับบัญชาโดยตรง
เรื่องนี้มีเพียงหลูฮุยกับอธิการบดีเท่านั้นที่รู้
เฮ้อ... ฉีจินเยว่คนนี้มีภูมิหลังไม่ธรรมดาจริง ๆ
เขาถามไม่ได้ และก็ไม่อยากถามด้วย
“ใบลาอยู่ที่ฉัน เดี๋ยวจัดการยกเลิกให้ตอนนี้เลย
แต่เธอขาดเรียนไปหนึ่งเดือนแล้ว เรื่องสมรรถภาพร่างกายฉันเชื่อว่าไม่มีปัญหา แต่บทเรียนภาคทฤษฎีคงต้องพยายามตามให้ทันเองนะ”