เวลาสิบนาทีผ่านไปในพริบตา
แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเฉียงผ่านลู่วิ่งยางสังเคราะห์ของโรงเรียน เว่ยไหลคาบนกหวีดไว้ในปาก
“เตรียมตัว—ปี๊ด!!”
เสียงนกหวีดแหลมบาดหูพุ่งผ่านอากาศทันที
ฉีจินเยว่ถีบพื้นพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมปรับลมหายใจให้เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
สำหรับเธอแล้ว ระยะทาง 3 กิโลเมตรไม่ใช่เรื่องยาก
เพียง 10 นาทีสั้น ๆ เธอก็วิ่งครบระยะทาง 3 กิโลเมตรอย่างราบรื่น
เว่ยไหลจ้องตัวเลข 10 นาที 23 วินาทีบนเครื่องจับเวลาอยู่นาน ไม่พูดอะไรสักคำ
ผ่านไปครู่ใหญ่
เขาก็หัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
มิน่าหลูฮุยถึงให้ฉีจินเยว่คนนี้สอบซ่อมวันนี้ให้ได้—
เขาเงยหน้ามองฉีจินเยว่ซึ่งมีเหงื่อบาง ๆ ซึมอยู่บนหน้าผากอย่างครุ่นคิด
“ฉีจินเยว่ เตรียมวิดพื้น 2 นาที เริ่ม!”
“เตรียมซิตอัป—เริ่ม!”
การสอบประจำเดือนของโรงเรียนนายร้อย นอกจากรายการบังคับอย่างวิ่ง 3,000 เมตร วิดพื้น และซิตอัปแล้ว ยังสุ่มทดสอบอีก 2 รายการด้วย
เห็นได้ชัดว่ารายการสุ่มของฉีจินเยว่ขึ้นอยู่กับเว่ยไหลเป็นคนกำหนด
“เตรียมวิ่งกลับตัวระยะ 50 เมตร เริ่ม!”
“เริ่มโหนบาร์เดี่ยว!”
ฉีจินเยว่งอเข่าเล็กน้อย ออกแรงเพียงนิดเดียว ร่างก็ทะยานขึ้นไปเป็นเส้นโค้ง
เธอคว้าบาร์ด้วยมือทั้งสองข้างแบบคว่ำมือ พละกำลังของเธอมีมากอยู่แล้ว จึงดึงตัวขึ้นลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หนึ่ง สอง สาม… ยี่สิบแปด สามสิบสี่ ห้าสิบเจ็ด…
2 นาที ได้ 158 ครั้ง!!!
เมื่อเครื่องจับเวลาหยุดลง เว่ยไหลจ้องฉีจินเยว่ราวกับเห็นผี
“เธอ…แน่ใจนะว่าเป็นนักศึกษาใหม่?”
“ครูฝึกตกใจเหรอคะ? ฮ่า ๆ ๆ… งั้นก็เตรียมตัวไว้ให้ดีนะคะ ต่อไปยังมีเรื่องให้ตกใจอีกเยอะเลย!”