แม้ทหารใหม่จะผ่านการฝึกมาสามเดือนแล้ว แต่นี่ก็ยังเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เข้าร่วมการแข่งขันขนาดใหญ่เช่นนี้
แต่ละคนต่างตื่นเต้นจนใจเต้นระรัว เดินเตร่ไปทั่วป่า หากไม่มีกฎห้ามลงมือในช่วงแปดชั่วโมงแรก เกรงว่าคงมีคน “บาดเจ็บล้มตายกันเป็นแถว” ไปแล้ว!
แน่นอนว่าในหมู่พวกเขาก็มีคนฉลาดอยู่ไม่น้อย บ้างก็แอบซ่อนร่องรอยของตัวเองอย่างเงียบเชียบ บ้างก็คัดเลือกเหยื่อเอาไว้แล้ว บ้างก็เตรียมแผนให้ตั๊กแตนตำข้าวจับจักจั่น โดยมีนกขมิ้นซุ่มอยู่ด้านหลัง...
กระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ใกล้ยามสนธยา ทหารใหม่ตัวดีเหล่านี้ถึงเพิ่งได้สติ รีบหาที่หลบซ่อนกันจ้าละหวั่น
ขณะนั้น ฉีจินเยว่เก็บกล่องเสบียงได้เป็นกล่องที่สามแล้ว
เธอได้แครกเกอร์อัดแท่งมาสิบห่อ กระติกน้ำที่เติมน้ำจนเต็มหนึ่งใบ อีกทั้งเกลือกับพริกป่นอย่างละสองห่อ
ฉีจินเยว่เงยหน้ามองท้องฟ้า อดลูบคางไม่ได้ ครุ่นคิดอยู่สองวินาทีก่อนพึมพำว่า
“วันนี้ฉันไปขุดรังเสบียงยังชีพมาหรือไง?”
ครึ่งวินาทีต่อมา เธอก็ปลอบใจตัวเองอย่างมีเหตุผลว่า “ช่างเถอะ ช่างเถอะ อย่างน้อยก็มีประโยชน์ไม่ใช่เหรอ”
แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมท้องฟ้าครึ่งหนึ่งให้เป็นสีแดง เมฆเพลิงสีส้มค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแถบสีขาวจาง ๆ อยู่ชั่วครู่ ก่อนความมืดจะมาเยือน
ฉีจินเยว่กะเวลาแล้วพูดว่า “ใกล้ครบแปดชั่วโมงแล้ว”
คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ไม่มีใครได้นอนหลับสนิท!
ร่างของเธอวูบไหว ก่อนจะหายไปจากสายตาอีกครั้ง
ศูนย์บัญชาการชั่วคราว
ไม่รู้ว่าเซินเจิ้นกลับมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร เย่ชิงเฟิงเดินตามหลังเขามาครึ่งก้าว ยืนอยู่ด้านหลัง