บนตึกก่อสร้างค้างสามชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างสนามฝึก ในหน้าต่างบานเก่าผุพังบานหนึ่ง มีเงาร่างสามคนปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“ปฏิกิริยาไม่เลว”
หยางฮุยเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม
เว่ยซวนมีสีหน้าลุ่มลึกจนอ่านไม่ออก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แล้วพูดว่า “เธอยั้งแรงตอนสู้”
“เฉิงหลิน ลงไปให้หลิวชิงเหอลองมือกับเธอหน่อย”
หวังเฉิงหลินทำหน้าไม่อยากเชื่อ “หา?”
เขานิ่งไปสองวินาที ก่อนจำใจเดินลงไปข้างล่าง
การประลองด้านล่างยังคงดำเนินต่อไป เหล่าทหารมองกันตาไม่กะพริบ
แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดลงบนสนามฝึกของกองทัพ การประลองระหว่างฉีจินเยว่กับอู๋ฉวนเข้าสู่ช่วงดุเดือด
ทั้งสองเผชิญหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร อู๋ฉวนโจมตีต่อเนื่องดั่งคลื่น หมัดตรงรัวไม่หยุดราวพายุฝน ขณะที่ฉีจินเยว่มั่นคงดุจขุนเขา อาศัยฝีเท้าคล่องแคล่วเคลื่อนหลบไปมา
“ปัง!” หมัดเหวี่ยงหนักหน่วงชกเข้าที่ต้นแขนของฉีจินเยว่ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว กลับอาศัยแรงนั้นพุ่งเข้าใส่ แล้วใช้ท่าทุ่มกอดอย่างดุดันหวังปิดฉากการต่อสู้
อู๋ฉวนตอบสนองได้รวดเร็วมาก เขาใช้สองมือจับข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น ออกแรงจากเอว ฝืนต้านพละกำลังมหาศาลนั้นเอาไว้ ทั้งคู่ชะงักค้างกันชั่วครู่ ดินกระจายกระเด็น
เวลานี้ เรี่ยวแรงของฉีจินเยว่เริ่มไม่ไหว ลมหายใจหนักหอบ
อู๋ฉวนจับจังหวะโอกาสชั่วขณะนั้นได้อย่างเฉียบไว แววตาพลันคมกริบ เขาถอยฉากออกไปเพื่อเว้นระยะ แล้วไถลตัวเข้ามาทันที หมัดซ้ายแกล้งชกหลอก ส่วนขาขวาตวัดออกไปราวแส้ เตะสูงตรงเข้าใส่ศีรษะของฉีจินเยว่!
“เธอ...”
แพ้แล้ว
คำพูดยังไม่ทันจบ ฉีจินเยว่ก็ยกมือขึ้นอย่างฉับพลัน กล้ามเนื้อแขนเกร็งเป็นเส้นสายงดงาม ก่อนระเบิดพละกำลังที่ยากจะคาดเดาออกมา!